dag 101: zaterdag 20/10/07
En we zijn weer vetrokken. We hebben koers gezet naar Medellin. Vandaag was het grootste deel van de rit nog redelijk vlak. Het was een mooie dag vandaag en toen we in een dorpke kwamen, waar er heel wat festiviteiten aan de gang waren, hebben we daar maar een hotelleke genomen. Wegens een stroomuitval zijn we maar een pintje gaan drinken in dat ene cafeetje, dat een generator had.
dag 102: zondag 21/10/07
Om Medellin te bereiken, hebben we een prachtige bergpas moeten overschrijden. Volgens de plaatselijke politie daar zouden we ongeveer op 3500m geweest moeten zijn, dus zullen we dat maar geloven he. De afdaling werd weer goed koud gemaakt door de te verwachten regen, maar het was zo schoon dat het ons niet kon deren. Medellin is een gigantische stad met een prachtig oud centrum en naar´t schijnt ne goeien bmw winkel, dus daar gaan we morgen eens kijken.
dag 103: maandag 22/10/07
´s Morgens eerst een kijkje gaan nemen aan de bmw winkel en ´t was inderdaad een aanrader. Ze konden direct beginnen en ze hebben alleen het materiaal aangerekend. Met nieuwe filterkes en verse olie loopt alles weer ´gesmeerd´ en met onze nieuwe regenpakskes kunnen we ook niet meer zagen over nat worden. In de namiddag zijn we doorgereden tot La Pintada, waar een camping was. Omdat het al lang geleden was, waren we dolblij dat we onze tentjes nog eens konden opstellen...
dag 104: dinsdag 23/10/07
Vandaag hebben we een deel van de koffieroute gereden. Een prachtige weg met koffieplantages aan beide zijden. Toen we de gigantische stad Cali binnenreden, hebben we heel snel besloten om er zo snel mogelijk weer uit te rijden. Wat een verkeer... Ik heb nu meer kans op longkanker, dan ik van m´n twee jaar als nen Turk gesmoord zou hebben, denk ik. We zijn dan maar doorgereden tot iets voor Popayan, waar we in een klein dorpke een grappig hotelleke genomen met ne matras, die volgens mij uit beton gegegoten was, maar we klagen niet, want het was goedkoop.
dag 105: woensdag 24/10/07
Weer door de prachtige Columbiaanse bergen gereden tot het stadje Pasto. Een enorm rustig stadje met een mooi oud centrum. Toen we ´s avonds in hotel aan´t denken waren wat we voor de Dietwin zijne verjaardag moesten doen, begon het gekke idee op te spelen om naar Houston te vliegen. Den Dietwin heeft op zijn verjaardag namelijk een vlucht en is dan in Houston. Omdat iets boeken via internet onmogelijk blijkt, rijden we morgen eerst door naar Quito in Ecuador en dan zien we daar wel.
dag 106: donderdag 25/10/07
Vanmorgen waren we al op tijd aan de grens met Ecuador, waar we een arrogante Amerikaan met een nieuwe gs tegenkwamen. Toen we verderreden richting Quito, kwamen we ook weer een Zwitsers koppel tegen. Hij met een Africa Twin en zij met ne Suzuki DR. We zijn dan samen een hapje gaan eten, maar wij moesten snel door, want we wilden in Quito nog op zoek naar tickets. Toen we redelijk laat aan een reisbureautje aan de luchthaven arriveerden, zijn we er toch nog in geslaagd om een kwartier voor sluitingstijd twee tickets voor Houston te bemachtigen. Dus Dietwin, here we come! Nu moesten we enkel nog een stelplaats voor de moto arrangeren. We zijn er uiteindelijk in geslaagd om ze onder te brengen in de privewoning van de hotelbaas. Nu rustig gaan slapen, want morgenvroeg moeten we een vlucht halen.
woensdag 31 oktober 2007
Cartagena
dag 99: donderdag 18/10/07
Gisterenavond zijn we met de hele groep van de boot samen een pintje gaan pakken en een hapje gaan eten. Omdat iedereen redelijk moe was, zijn we toch op tijd in bed gekropen. Vandaag hebben we een beetje rondgedwaald in de straten van Cartagena. Toen we ´s avonds iets om te eten zochten, kwamen we de kapitein en de bemanning van de boot weer tegen. Ze hadden weer een koppel Zwitsers bij, die de panamericana andersom rijden. We zijn dan maar samen gaan eten en zo is het weer een gezellig avondje geworden.
dag 100: vrijdag 19/10/07
Omdat we nog altijd aan het wachten zijn op de juiste papieren voor de moto, blijven we nog een dag in Cartagena. We hebben afgesproken om met een paar een moto te gaan zoeken voor den Ben, ne kiwi die bij ons op de boot zat. Hij wil graag een moto kopen om zo naar beneden te rijden. Na lang zoeken, hebben we besloten dat de moto´s in Columbië schreeuwend duur zijn. Terug aangekomen in het hotel, bracht onze dikke agent eindelijk onze papieren langs, dus morgen kunnen we weer doorrijden. ´s Namiddags zijn we in het stadspark de wilde beestjes nog gaan bekijken. Het zit daar vol met aapjes en van die tamzakken, die heel de dag wat in een boom liggen te slapen. Ongelofelijk dat die beestjes zo midden in de stad leven.
´s Avonds zijn we met de Zwitsers en de Oostenrijkers een hapje gaan eten.
Gisterenavond zijn we met de hele groep van de boot samen een pintje gaan pakken en een hapje gaan eten. Omdat iedereen redelijk moe was, zijn we toch op tijd in bed gekropen. Vandaag hebben we een beetje rondgedwaald in de straten van Cartagena. Toen we ´s avonds iets om te eten zochten, kwamen we de kapitein en de bemanning van de boot weer tegen. Ze hadden weer een koppel Zwitsers bij, die de panamericana andersom rijden. We zijn dan maar samen gaan eten en zo is het weer een gezellig avondje geworden.
dag 100: vrijdag 19/10/07
Omdat we nog altijd aan het wachten zijn op de juiste papieren voor de moto, blijven we nog een dag in Cartagena. We hebben afgesproken om met een paar een moto te gaan zoeken voor den Ben, ne kiwi die bij ons op de boot zat. Hij wil graag een moto kopen om zo naar beneden te rijden. Na lang zoeken, hebben we besloten dat de moto´s in Columbië schreeuwend duur zijn. Terug aangekomen in het hotel, bracht onze dikke agent eindelijk onze papieren langs, dus morgen kunnen we weer doorrijden. ´s Namiddags zijn we in het stadspark de wilde beestjes nog gaan bekijken. Het zit daar vol met aapjes en van die tamzakken, die heel de dag wat in een boom liggen te slapen. Ongelofelijk dat die beestjes zo midden in de stad leven.
´s Avonds zijn we met de Zwitsers en de Oostenrijkers een hapje gaan eten.
woensdag 17 oktober 2007
2 kano´s, 1 zeilboot en 1 zodiac
dag 95: zondag 14/10/07
Omdat we het vroege opstaan van gisteren een heel goed idee vonden, hebben we dat vandaag nog maar eens gedaan. Om 7 uur zaten we al op onze moto, zodat we ´s middags al in Panama City waren. Daar hebben we de hostal opgezocht, waarvan we het adres gekregen hebben van een koppel Zwitsers. De Zwitsers waren al vertrokken met de boot naar Columbie. We hadden geluk, want de baas van de hostal, een Duitser, kent de kapitein van het schip waarmee de Zwitsers vertrokken waren. Dat schip vaart van Panama naar Colombie in 5 dagen. De eerste 3 dagen vaart het tussen de kleine eilandjes, waarna het koers zet naar Columbie en het is 1 van de weinige schepen die een motor mee kunnen nemen. Normaal gezien wilden we een ferry nemen naar Ecuador, maar zoiets bestaat blijkbaar niet. Het vliegtuig nemen, is schreeuwend duur, dus is met een zeilboot naar Cartagena varen de enige overblijvende optie. Omdat dat schip nog tussen de eilandjes aan het dobberen is, zouden we morgenvroeg nog naar het schip kunnen gaan om al mee te varen naar Cartagena. Dat is een kans, die we niet mogen laten liggen, want we hebben al van vele motorrijders gehoord dat men soms 2 weken moet wachten tot er een schip is dat motors kan meenemen. Vanavond kruipen we dus maar op tijd in bed, want morgenvroeg moeten we om 4 uur opstaan.
dag 96: maandag 15/10/07
4.15 u: een corpulente dame maakt ons een kwartier later wakker dan we gevraagd hadden. Snel motorkleren aandoen, koffers naar beneden sleuren en in het donker vertrekken naar de boot. Men had ons gewaarschuwd dat het tweede deel van de weg, die ons naar het noorden van Panama zou voeren, niet goed bereidbaar was en gelijk hadden ze. We draaiden linksaf in de gravelweg en zagen dat het direct steil omhoog ging. Het regenwater had diepe groeven getrokken in het zand, zodat het kiezen van de juiste positie op de weg moeilijk was. Toen we in zo´n groef belanden, zetten onze twee rechtervoeten zich nog net op tijd stevig op de grond om de 300 kilo zware kolos recht te houden. Ik snel afgestapt en de heuvel dan maar omhoog gelopen. Bij de volgende beklimmingen lieten we ons niet meer vangen en de kilometers begonnen goed weg te tellen, tot we aan een wel hele steile heuvel kwamen, die bezaaid lag met stenen in het formaat van voetballen. Toen de voorband op een steen knalde, was het niet meer mogelijk om het evenwicht te bewaren en daar lagen we dan. De motor bleef gelukkig hangen op de koffers en de valbaren en omdat we zo weinig snelheid hadden, was de val nog redelijk zacht. De motor terug rechtgezet en weer door gereden tot de plek waar de rivier de brug weggespoeld heeft. Het was nu half 8. Apio zou ons hier om 8 uur komen ophalen met een kano en inderdaad, stipt om 8 uur stond hij daar. Met z´n allen de motor in de kano gehesen en gevaren tot de rivier stillaan overging in zee. Op één van de eilandjes was een douanekantoor, waar we onze uitreisstempel nog moesten ophalen. Na even wachten, hier gaat alles namelijk een beetje trager, hebben ze het in orde gemaakt. Dan naar een ander eilandje gevaren, waar we moesten switchen van kano. Van de rivierkano de motor in de zeekano gesleurd en ons klaargemaakt voor een 2 uur durende kanorit op zee. Het zout plakte onze ogen al dicht, toen we de zeilboot eindelijk bereikten. Nu moesten we enkel nog de motor op de boot heisen en waren we klaar om nog een namiddag te genieten aan de eilandjes. ´s Avonds werden de zeilen hoog gehesen om richting Cartagena te vertrekken...
dag 97: dinsdag 16/10/07
Weking amuseerde zich gisteren kostelijk met het werk op de boot en was er vast van overtuigd, dat wanneer hij genoeg geld had, hij ook zo´n boot ging kopen. Toen we later op de dag ons alletwee over de reling moesten buigen, omdat het wiegen ons niet goed bekomen was, heeft hij dat idee toch maar opgeborgen. De verdere dag hebben we de hele dag met maagproblemen te kampen gehad. Goede piraten zullen we nooit worden denk ik.
dag 98: woensdag 17/10/07
Vanmorgen hield de boot op met wiegen. We bevonden ons in ondiepere en rustigere wateren en stillaan kwam de skyline van Cartagena in zicht. In Cartagena aangekomen, ging Ludwig - de kapitein - de douaniers ophalen, die onze paspoorten moesten contoleren. Toen dat gebeurd was, was het tijd om de moto in de Zodiac te hijsen. Er stonden 3 motors aan boord, maar de onze mocht eerst. Heel gerust waren we er niet in, maar we zijn allemaal veilig en wel aan land gekomen. We hebben de stad al gaan verkennen en Cartagena is een mooie en aangename stad... Vanavond zullen we waarschijnlijk, moe van al onze avonturen, op tijd in onze bedjes kruipen...
Omdat we het vroege opstaan van gisteren een heel goed idee vonden, hebben we dat vandaag nog maar eens gedaan. Om 7 uur zaten we al op onze moto, zodat we ´s middags al in Panama City waren. Daar hebben we de hostal opgezocht, waarvan we het adres gekregen hebben van een koppel Zwitsers. De Zwitsers waren al vertrokken met de boot naar Columbie. We hadden geluk, want de baas van de hostal, een Duitser, kent de kapitein van het schip waarmee de Zwitsers vertrokken waren. Dat schip vaart van Panama naar Colombie in 5 dagen. De eerste 3 dagen vaart het tussen de kleine eilandjes, waarna het koers zet naar Columbie en het is 1 van de weinige schepen die een motor mee kunnen nemen. Normaal gezien wilden we een ferry nemen naar Ecuador, maar zoiets bestaat blijkbaar niet. Het vliegtuig nemen, is schreeuwend duur, dus is met een zeilboot naar Cartagena varen de enige overblijvende optie. Omdat dat schip nog tussen de eilandjes aan het dobberen is, zouden we morgenvroeg nog naar het schip kunnen gaan om al mee te varen naar Cartagena. Dat is een kans, die we niet mogen laten liggen, want we hebben al van vele motorrijders gehoord dat men soms 2 weken moet wachten tot er een schip is dat motors kan meenemen. Vanavond kruipen we dus maar op tijd in bed, want morgenvroeg moeten we om 4 uur opstaan.
dag 96: maandag 15/10/07
4.15 u: een corpulente dame maakt ons een kwartier later wakker dan we gevraagd hadden. Snel motorkleren aandoen, koffers naar beneden sleuren en in het donker vertrekken naar de boot. Men had ons gewaarschuwd dat het tweede deel van de weg, die ons naar het noorden van Panama zou voeren, niet goed bereidbaar was en gelijk hadden ze. We draaiden linksaf in de gravelweg en zagen dat het direct steil omhoog ging. Het regenwater had diepe groeven getrokken in het zand, zodat het kiezen van de juiste positie op de weg moeilijk was. Toen we in zo´n groef belanden, zetten onze twee rechtervoeten zich nog net op tijd stevig op de grond om de 300 kilo zware kolos recht te houden. Ik snel afgestapt en de heuvel dan maar omhoog gelopen. Bij de volgende beklimmingen lieten we ons niet meer vangen en de kilometers begonnen goed weg te tellen, tot we aan een wel hele steile heuvel kwamen, die bezaaid lag met stenen in het formaat van voetballen. Toen de voorband op een steen knalde, was het niet meer mogelijk om het evenwicht te bewaren en daar lagen we dan. De motor bleef gelukkig hangen op de koffers en de valbaren en omdat we zo weinig snelheid hadden, was de val nog redelijk zacht. De motor terug rechtgezet en weer door gereden tot de plek waar de rivier de brug weggespoeld heeft. Het was nu half 8. Apio zou ons hier om 8 uur komen ophalen met een kano en inderdaad, stipt om 8 uur stond hij daar. Met z´n allen de motor in de kano gehesen en gevaren tot de rivier stillaan overging in zee. Op één van de eilandjes was een douanekantoor, waar we onze uitreisstempel nog moesten ophalen. Na even wachten, hier gaat alles namelijk een beetje trager, hebben ze het in orde gemaakt. Dan naar een ander eilandje gevaren, waar we moesten switchen van kano. Van de rivierkano de motor in de zeekano gesleurd en ons klaargemaakt voor een 2 uur durende kanorit op zee. Het zout plakte onze ogen al dicht, toen we de zeilboot eindelijk bereikten. Nu moesten we enkel nog de motor op de boot heisen en waren we klaar om nog een namiddag te genieten aan de eilandjes. ´s Avonds werden de zeilen hoog gehesen om richting Cartagena te vertrekken...
dag 97: dinsdag 16/10/07
Weking amuseerde zich gisteren kostelijk met het werk op de boot en was er vast van overtuigd, dat wanneer hij genoeg geld had, hij ook zo´n boot ging kopen. Toen we later op de dag ons alletwee over de reling moesten buigen, omdat het wiegen ons niet goed bekomen was, heeft hij dat idee toch maar opgeborgen. De verdere dag hebben we de hele dag met maagproblemen te kampen gehad. Goede piraten zullen we nooit worden denk ik.
dag 98: woensdag 17/10/07
Vanmorgen hield de boot op met wiegen. We bevonden ons in ondiepere en rustigere wateren en stillaan kwam de skyline van Cartagena in zicht. In Cartagena aangekomen, ging Ludwig - de kapitein - de douaniers ophalen, die onze paspoorten moesten contoleren. Toen dat gebeurd was, was het tijd om de moto in de Zodiac te hijsen. Er stonden 3 motors aan boord, maar de onze mocht eerst. Heel gerust waren we er niet in, maar we zijn allemaal veilig en wel aan land gekomen. We hebben de stad al gaan verkennen en Cartagena is een mooie en aangename stad... Vanavond zullen we waarschijnlijk, moe van al onze avonturen, op tijd in onze bedjes kruipen...
zaterdag 13 oktober 2007
Nog meer grenzen en nog meer regen
dag 90: dinsdag 09/10/07
Gisteren Honduras binnen, vandaag Honduras weer buiten. Vandaag zijn we Nicaragua binnengehobbeld over de miserabele weg tot Managua. Een vieze stad met schreeuwend dure hotelletjes. Uiteindelijk met de hulp van nen overvriendelijke gast toch een min of meer betaalbare bed and breakfast gevonden. De moto in het restaurant geparkeerd, want het regende weer pijpenstelen.
dag 91: woensdag 10/10/07
In de voormiddag ons ma nog eens gebeld en iets gegeten in een stadje waar de vrouwen blijkbaar heel goedkoop zijn of de Amerikanen er veelvoor willen betalen. Iets na de middag de grens met Costa Rica overschreden, waar we 2 motorijders leerden kennen. De ene, Vicente, op een Yamaha Diversion en de andere, Juan Carlos, op een shopper. Vicente, een Mexicaan rijdt van Mexico naar Ushuaia en Juan Carlos, een Costa Ricaan, is op 10 dagen van San Francisco naar Costa Rica gereden. We zijn samen verder gereden tot Cañas. Vicente en Juan Carlos reden nog door, maar wij vonden het iets te nat en te donker. In Liberia heeft Juan Carlos ons allemaal getrakteerd op een overheerlijk avondmaal, dus zijn we met een volle maag in ons bed gekropen.
dag 92: donderdag 11/10/07
Vandaag zijn wekletsnat geworden tot op ons ondergoed. We hebben 4 uur lang in de gietende regen gereden. De weg, die we normaal wilde nemen, was door modder overspoeld en er zijn 13 doden gevallen. Dan maar een andere weg genomen, maar door een aardverschuiving was het ook hier file. Door flink te manouvreren, zijn we toch aan de werkende bulldozer geraakt. Hij had net genoeg weggeruimd om ne moto te laten passeren, dus hebben we dat maar snel gedaan. In San José - de hoofdstad - aangekomen, waren we alletwee doodop. Toen we een Holliday Inn zagen, konden we ons niet meer bedwingen en hebben we daar maar een kamer genomen. Een lekker warme douche deed ons al snel bekomen, waardoor we nog wat kunnen genieten hebben van de gezellige stad. Gewinkeld voor een nieuwe jeansbroek, een lekker avondmaal genomen in´t hotel en in ons lekker zacht beddeke gekropen...
dag 93: vrijdag 12/10/07
Vanmorgen genoten van het lekkere ontbijt, onze droge en propere kleren gaan ophalen in de wasserij en weer vertrokken. Het late vertrek was misschien geen goede keuze, want we botsten direct op een regenbui, die de rest van de dag zou duren. In weer en wind zijn we een bergpas van 3500m gepasseerd, die wel bleef duren. Na het eindeloze stijgen, kwam na een tijdje dan toch de snelle en verlossende afdaling. Omdat we totaal verkleumd en verkrampt op de moto zaten, was het bochten nemen niet meer zo eenvoudig. Beneden aankomen werd het gelukkig iets warmer, maar onze gebeden, dat het aan de kust misschien beter zou zijn, werden niet verhoord, dus zijn we weer kletsnat op zoek gegaan naar een hotelletje. Ik geef jullie 1 goede raad: Ga nooit in oktober naar Costa Rica... Aan het aantal Hollanders hier is ook te zien dat de tickets heel goedkoop zijn nu, maar je kan niets van het land zien omdat het bedekt is met één grote regenwolk.
We zijn vandaag op de helft van onze trip, dus wordt het tijd om jullie op de hoogte te brengen van de stand van zaken en van kilometers natuurlijk.
autokilometers in Canada: 2217 km
motorkilometers: 20680 km
Zo, dat is al goed gereden he..
dag 94: zaterdag 13/10/07
Vanmorgen zaten we al om 10 voor 7 aan de ontbijttafel, dus waren we vroeg klaar voor vertrek. Een slimme keuze, want we hebben lange tijd regenvrij kunnen rijden. Droog en wel de grens met Panama gepasseerd. Op 45 minuten waren we erdoor, dus dat was eenvoudig. Vandaag hebben we door de mindere regen nog eens wat kilometers op de teller kunnen zetten, dus zijn we zo´n 490km verder geland in Aguadulce. Onderweg zijn we nog ne Pool en nen Braziliaan tegengekomen. Die Pool had al ongeveer de hele wereld rondgetrokken en was nu met een GS op pad, die hij in Japan gekocht had. Zijn trip zal eindigen in Mexico. De Braziliaan was met een minishopperke 250cc onderweg van Brazilië naar Miami, waar z´n 2 zonen wonen. Die gast was 63 jaar, dus kan je toch wel als Die Hard motorijder beschouwen. Morgen rijden we tot Panama City, waar we een transportmogelijkheid naar Zuid Amerika gaan zoeken.
Gisteren Honduras binnen, vandaag Honduras weer buiten. Vandaag zijn we Nicaragua binnengehobbeld over de miserabele weg tot Managua. Een vieze stad met schreeuwend dure hotelletjes. Uiteindelijk met de hulp van nen overvriendelijke gast toch een min of meer betaalbare bed and breakfast gevonden. De moto in het restaurant geparkeerd, want het regende weer pijpenstelen.
dag 91: woensdag 10/10/07
In de voormiddag ons ma nog eens gebeld en iets gegeten in een stadje waar de vrouwen blijkbaar heel goedkoop zijn of de Amerikanen er veelvoor willen betalen. Iets na de middag de grens met Costa Rica overschreden, waar we 2 motorijders leerden kennen. De ene, Vicente, op een Yamaha Diversion en de andere, Juan Carlos, op een shopper. Vicente, een Mexicaan rijdt van Mexico naar Ushuaia en Juan Carlos, een Costa Ricaan, is op 10 dagen van San Francisco naar Costa Rica gereden. We zijn samen verder gereden tot Cañas. Vicente en Juan Carlos reden nog door, maar wij vonden het iets te nat en te donker. In Liberia heeft Juan Carlos ons allemaal getrakteerd op een overheerlijk avondmaal, dus zijn we met een volle maag in ons bed gekropen.
dag 92: donderdag 11/10/07
Vandaag zijn wekletsnat geworden tot op ons ondergoed. We hebben 4 uur lang in de gietende regen gereden. De weg, die we normaal wilde nemen, was door modder overspoeld en er zijn 13 doden gevallen. Dan maar een andere weg genomen, maar door een aardverschuiving was het ook hier file. Door flink te manouvreren, zijn we toch aan de werkende bulldozer geraakt. Hij had net genoeg weggeruimd om ne moto te laten passeren, dus hebben we dat maar snel gedaan. In San José - de hoofdstad - aangekomen, waren we alletwee doodop. Toen we een Holliday Inn zagen, konden we ons niet meer bedwingen en hebben we daar maar een kamer genomen. Een lekker warme douche deed ons al snel bekomen, waardoor we nog wat kunnen genieten hebben van de gezellige stad. Gewinkeld voor een nieuwe jeansbroek, een lekker avondmaal genomen in´t hotel en in ons lekker zacht beddeke gekropen...
dag 93: vrijdag 12/10/07
Vanmorgen genoten van het lekkere ontbijt, onze droge en propere kleren gaan ophalen in de wasserij en weer vertrokken. Het late vertrek was misschien geen goede keuze, want we botsten direct op een regenbui, die de rest van de dag zou duren. In weer en wind zijn we een bergpas van 3500m gepasseerd, die wel bleef duren. Na het eindeloze stijgen, kwam na een tijdje dan toch de snelle en verlossende afdaling. Omdat we totaal verkleumd en verkrampt op de moto zaten, was het bochten nemen niet meer zo eenvoudig. Beneden aankomen werd het gelukkig iets warmer, maar onze gebeden, dat het aan de kust misschien beter zou zijn, werden niet verhoord, dus zijn we weer kletsnat op zoek gegaan naar een hotelletje. Ik geef jullie 1 goede raad: Ga nooit in oktober naar Costa Rica... Aan het aantal Hollanders hier is ook te zien dat de tickets heel goedkoop zijn nu, maar je kan niets van het land zien omdat het bedekt is met één grote regenwolk.
We zijn vandaag op de helft van onze trip, dus wordt het tijd om jullie op de hoogte te brengen van de stand van zaken en van kilometers natuurlijk.
autokilometers in Canada: 2217 km
motorkilometers: 20680 km
Zo, dat is al goed gereden he..
dag 94: zaterdag 13/10/07
Vanmorgen zaten we al om 10 voor 7 aan de ontbijttafel, dus waren we vroeg klaar voor vertrek. Een slimme keuze, want we hebben lange tijd regenvrij kunnen rijden. Droog en wel de grens met Panama gepasseerd. Op 45 minuten waren we erdoor, dus dat was eenvoudig. Vandaag hebben we door de mindere regen nog eens wat kilometers op de teller kunnen zetten, dus zijn we zo´n 490km verder geland in Aguadulce. Onderweg zijn we nog ne Pool en nen Braziliaan tegengekomen. Die Pool had al ongeveer de hele wereld rondgetrokken en was nu met een GS op pad, die hij in Japan gekocht had. Zijn trip zal eindigen in Mexico. De Braziliaan was met een minishopperke 250cc onderweg van Brazilië naar Miami, waar z´n 2 zonen wonen. Die gast was 63 jaar, dus kan je toch wel als Die Hard motorijder beschouwen. Morgen rijden we tot Panama City, waar we een transportmogelijkheid naar Zuid Amerika gaan zoeken.
maandag 8 oktober 2007
Grenzen, grenzen en nog eens grenzen
Aan al mijn onoplettende lezers,
Ik was hier al een week of twee de foute dag bij de foute datum aan't schrijven en dus ook fout aan't leven. Ineens had ik door dat er iets niet klopte, omdat het zondag op zaterdag was... Een beetje beter opletten he mannen. En zeker Chantal, gij ging toch alles in de gaten houden...
dag 87: zaterdag 06/10/07
Vandaag hebben we de grens met El Salvador overschreden. 't Was een gemakkelijke grens en we moesten niks betalen, dus dat was in orde. Aan de grens kwamen we 2 bmw-rijders van El Salvador tegen. Ze waren heel sympathiek en zijn 150km met ons meegereden om ons de weg te wijzen. Een van die mannen reed nog een eindje verder mee tot hij plots afdraaide aan zo'n park met allemaal villakes. Hij reed daar tot aan zo'n villake dat zijn buitenverblijf was en zei dat we daar mochten logeren. Spijtig genoeg had hij geen sleutel bij, maar we mochten er kamperen en z´n zwembad gebruiken. Omdat z´n ramen gemakkelijk demonteerbaar waren, hadden wij slimmerikken geen sleutel nodig en hebben we toch gebruik kunnen maken van de sanitaire voorzieningen binnen. Omdat we niet helemaal stout wilden zijn, hebben we toch maar ons tentje buiten opgesteld. Dit park lag aan een prachtige bochtige kustweg met metershoge kliffen en grappige kleine tunneltjes. Ja, 't was de moeite om Edwin te leren kennen.
dag 88: zondag 07/10/07
Vandaag hebben we El Salvador doorkruisd, wat voor zo´n klein landje redelijk snel gebeurd is. We hebben dan een ranzig hotelletje genomen in Santa Cruz de Lima. Veel keuze hadden we niet, want de paar hotelletjes, die er waren, waren allemaal ranzig. Ons tentje opstellen in de tropenregen, was ook geen optie. De megakakkerlak doodgeslagen, onze slaapzakjes verkozen boven de aanwezige lakens, een filmke gekeken en gaan slapen...
dag 89: maandag 08/10/07
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, want we hadden een missie: de grens met Honduras overschrijden. Dit is de grens waar iedereen ons voor gewaarschuwd had, maar al bij al viel het nog mee. Het heeft 3 uur geduurd, we hebben 14 kopies moeten laten maken en weer 40 dollar moeten betalen, maar het was minder erg dan de tragische verhalen die op internet te vinden zijn. De Weking heeft weer een grote portie geduld moeten gebruiken en ik heb tijd terwijl m'n Spaans kunnen oefenen bij het vaste grensmeubilair. Na het vieze hotelletje van gisteren, hebben we vandaag eens een degelijk hotel gepakt met zwembad en al. Ne mens mag wel iets hebben he...
Ik was hier al een week of twee de foute dag bij de foute datum aan't schrijven en dus ook fout aan't leven. Ineens had ik door dat er iets niet klopte, omdat het zondag op zaterdag was... Een beetje beter opletten he mannen. En zeker Chantal, gij ging toch alles in de gaten houden...
dag 87: zaterdag 06/10/07
Vandaag hebben we de grens met El Salvador overschreden. 't Was een gemakkelijke grens en we moesten niks betalen, dus dat was in orde. Aan de grens kwamen we 2 bmw-rijders van El Salvador tegen. Ze waren heel sympathiek en zijn 150km met ons meegereden om ons de weg te wijzen. Een van die mannen reed nog een eindje verder mee tot hij plots afdraaide aan zo'n park met allemaal villakes. Hij reed daar tot aan zo'n villake dat zijn buitenverblijf was en zei dat we daar mochten logeren. Spijtig genoeg had hij geen sleutel bij, maar we mochten er kamperen en z´n zwembad gebruiken. Omdat z´n ramen gemakkelijk demonteerbaar waren, hadden wij slimmerikken geen sleutel nodig en hebben we toch gebruik kunnen maken van de sanitaire voorzieningen binnen. Omdat we niet helemaal stout wilden zijn, hebben we toch maar ons tentje buiten opgesteld. Dit park lag aan een prachtige bochtige kustweg met metershoge kliffen en grappige kleine tunneltjes. Ja, 't was de moeite om Edwin te leren kennen.
dag 88: zondag 07/10/07
Vandaag hebben we El Salvador doorkruisd, wat voor zo´n klein landje redelijk snel gebeurd is. We hebben dan een ranzig hotelletje genomen in Santa Cruz de Lima. Veel keuze hadden we niet, want de paar hotelletjes, die er waren, waren allemaal ranzig. Ons tentje opstellen in de tropenregen, was ook geen optie. De megakakkerlak doodgeslagen, onze slaapzakjes verkozen boven de aanwezige lakens, een filmke gekeken en gaan slapen...
dag 89: maandag 08/10/07
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, want we hadden een missie: de grens met Honduras overschrijden. Dit is de grens waar iedereen ons voor gewaarschuwd had, maar al bij al viel het nog mee. Het heeft 3 uur geduurd, we hebben 14 kopies moeten laten maken en weer 40 dollar moeten betalen, maar het was minder erg dan de tragische verhalen die op internet te vinden zijn. De Weking heeft weer een grote portie geduld moeten gebruiken en ik heb tijd terwijl m'n Spaans kunnen oefenen bij het vaste grensmeubilair. Na het vieze hotelletje van gisteren, hebben we vandaag eens een degelijk hotel gepakt met zwembad en al. Ne mens mag wel iets hebben he...
vrijdag 5 oktober 2007
Auf wiedersehen Leo
dag 85: woensdag 04/10/07
Vandaag zijn we van Flores naar Coban gereden. Men had ons gezegd dat we deze weg best in een ruk konden doorrijden zonder te stoppen, omdat het te gevaarlijk zou zijn. Wij vonden het gevaar niet al te groot, want buiten een paar indiaantjes die hun was aan't doen waren in een vuil plaske water, was er niet veel te bespeuren. Wat wel opvalt, is dat de tankstations hier zwaarder bewaakt worden dan het witte huis. In elk tankstation staat er minstens ene met een machinegeweer.
Het was onze laatste volledige dag samen met de Leo, want morgen scheiden onze wegen zich. ' s Avonds in het hotelleke hebben we natuurlijk een goei afscheidsfeestje gehouden. Het nodige bier en de kaarten waren aanwezig, dus kunnen we spreken van een geslaagde laatste avond samen.
dag 86: donderdag 05/10/07
Vandaag hebben we nog ongeveer 15 km samen gereden. De Leo is dan afgedraaid richting Quetzaltenango, waar hij Spaans gaat leren en wij zijn verder gereden tot El Progresso. Afscheid nemen is nooit plezant. We hebben dan ook 1,5 maand 24 op 24 samen geweest en nooit problemen gehad. De kans is klein dat we nog eens iemand zoals de Leo zullen tegenkomen, maar met z'n tweetjes reizen vinden we ook nog altijd plezant, dus totaal bedroefd zijn we niet. Morgen zullen we waarschijnlijk de grens met El Salvador overschrijden en gaan we terug iets dichter naar de kustlijn rijden.
Vandaag zijn we van Flores naar Coban gereden. Men had ons gezegd dat we deze weg best in een ruk konden doorrijden zonder te stoppen, omdat het te gevaarlijk zou zijn. Wij vonden het gevaar niet al te groot, want buiten een paar indiaantjes die hun was aan't doen waren in een vuil plaske water, was er niet veel te bespeuren. Wat wel opvalt, is dat de tankstations hier zwaarder bewaakt worden dan het witte huis. In elk tankstation staat er minstens ene met een machinegeweer.
Het was onze laatste volledige dag samen met de Leo, want morgen scheiden onze wegen zich. ' s Avonds in het hotelleke hebben we natuurlijk een goei afscheidsfeestje gehouden. Het nodige bier en de kaarten waren aanwezig, dus kunnen we spreken van een geslaagde laatste avond samen.
dag 86: donderdag 05/10/07
Vandaag hebben we nog ongeveer 15 km samen gereden. De Leo is dan afgedraaid richting Quetzaltenango, waar hij Spaans gaat leren en wij zijn verder gereden tot El Progresso. Afscheid nemen is nooit plezant. We hebben dan ook 1,5 maand 24 op 24 samen geweest en nooit problemen gehad. De kans is klein dat we nog eens iemand zoals de Leo zullen tegenkomen, maar met z'n tweetjes reizen vinden we ook nog altijd plezant, dus totaal bedroefd zijn we niet. Morgen zullen we waarschijnlijk de grens met El Salvador overschrijden en gaan we terug iets dichter naar de kustlijn rijden.
woensdag 3 oktober 2007
Maya's en Mennonieten
dag 76: maandag 25/09/07
Vandaag heeft de Weking ontdekt dat zelfs een tank van 36 liter ook leeg kan geraken. Zo´n 5 kilometer voor Hopelchen zijn we zonder naft gevallen. Gelukkig hadden we onze eigen servicewagen, de Leo dus, bij en was het niet zo erg. Onderweg zijn we een klein mayatempeltje gaan bekijken. Die gast daar heeft ons verteld welke tempels de moeite zijn en welke niet, dus zijn we nu een beetje geinformeerd. Aangekomen in Hopelchen, wat ons aangetrokken had vanwege z'n Duitse naam, zagen we direct dat het er volliep met Mennonieten. We hebben er een paar aangesproken en ze waren allemaal heel vriendelijk. 's Avonds wilden we een pintje gaan drinken en zijn we beland in een superassociaal cafeeke, waar nen dikzak gewoon midden in´t cafe begon te pissen. Snel ons pintje achterover en terug naar't hotelleke dan maar.
dag 77: dinsdag 26/09/07
Omdat Hopelchen een zeer aangenaam stadje is, blijven we hier nog een beetje hangen. Onze kleren nog eens laten wassen en ons drieën een extreme makeover gegeven. We zijn de kapper binnengestapt, de Weking heeft zich nog eens geschoren... jaja, we zien eruit als nooit tevoren. 's Avonds maar een pintje gedronken in't hotel en samen met Deysi, een meisje dat de Leo wel zag zitten, een kaartje gelegd. Achter ons zat ne Mennoniet en die heeft ons uitgenodigd om morgen bij hem thuis een kijkje te komen nemen. Dat zullen we morgen dan eens gaan doen...
dag 78: woensdag 27/09/07
We zijn vandaag bij de Mennonieten op bezoek geweest. Ongelofelijk hoe die mensen daar leven zonder auto's, tv, radio, telefoon, ... Ze hadden zelfs nog nooit een wereldkaart gezien en waren dan ook totaal verbaasd toen wij er een lieten zien. David heeft ons een rondleiding gegeven over z'n boerderij en de vrouwen hebben lekker eten bereid. 's Avonds zijn we toch maar naar ons hotelleke in Hopelchen teruggekeerd om het allemaal wat te laten bezinken...
dag 79: donderdag 28/09/07
We zijn vandaag dan toch weggeraakt in Hopelchen en zijn onderweg een grot gaan bekijken waar Maya's geleefd hebben. 't Was de moeite, want we kregen er een hele lichtshow bij. Iets verder zijn we ook nog een paar mayatempels gaan bekijken, Kabah en Uxmal. Knap wat die mannen konden bouwen, maar verstand van trappen hadden ze niet. In Aki een heel goedkoop hotelleke gevonden, waar de Leo in de hangmat heeft mogen slapen.
dag 80: vrijdag 29/09/07
Vandaag in de namiddag de grens met Belize overschreden en ineens te maken gekregen met de Jamaicaanse invloeden hier. De bevolking bestaat hier uit rastanegers, die Engels spreken. Alles relaxed en iedereen zegt constant Ja Man... In een stadje aan zee een hotelletje genomen, waar we even een pintje wilden gaan drinken in een bar met schommels in plaats van barkrukken. Dat 'even' is een beetje uit de hand gelopen toen we een paar geflipte Slovenen en Amerikanen leerden kennen.
dag 81: zaterdag 30/09/07
Met een kater opgestaan deze morgen en redelijk laat doorgereden. Tijdens ons ontbijt kwam een Argentijn, die in El Salvador woont, ons nog opzoeken. Een van die geflipte Amerikanen van gisteren had hem over ons verteld. Hij heeft ons bij hem uitgenodigd als we in El Salvador zijn. We zijn dan toch doorgerden tot San Ignacio, waar we in een gezellig hotelleke terecht gekomen zijn. Graham, de eigenaar, was een sympathieke rastaman en zijn vrouw kon geweldig koken. Hun familiaire manier van omgang is typisch voor Belize en we hebben besloten om hier nog een dag te blijven.
dag 82: zondag 01/10/07
We wilden vandaag weer een mayatempel gaan bekijken, maar omdat de prijs nogal hoog was en het hard begon te regenen, zijn we niet verder geraakt dan het souvernirwinkeltje. We hebben het grappige ferrietje dan maar teruggenomen en hebben in San Ignacio een Frans koppel leren kennen. Zij zijn al 3 jaar on the road en hebben heel Africa en Zuid Amerika al achter de rug. Ze reden met een Land Rover, waar ze ongeveer elke dag aan moesten werken... Omdat het aangename mensen waren en ze ons veel konden leren, hebben we ze meegenomen naar ons hotelletje. Graham vond het geen probleem dat ze daar in hun auto sliepen, dus hebben we daar nog een gezellige avond samen gehad.
Ze hebben een fantastisch mooie website, die echt de moeite waard is: http://www.laroutedesmers.com/
dag 83: maandag 02/10/07
's Morgens weer genoten van het fantastische ontbijt, afscheid genomen van onze Franse en Beliziaanse vrienden en richting grens getrokken. Uitreizen uit Belize is duidelijk duurder als inreizen, dus was het even slikken en betalen. Het inreizen in Guatemala verliep zonder al te veel problemen en de prijs was in orde. We hebben onze tent nog eens kunnen bovenhalen en kunnen kamperen aan een restaurant/hotel. Er was een zwembad met schuifaf, dus hebben de Weking en de Leo zich nogmaals volledig kunnen uitleven.
dag 84: dinsdag 03/10/07
Vandaag zijn we de Mayatempels van Tikal gaan bekijken. Deze site was ons door velen aangeraden. Het zou een van de grootste sites van Centraal Amerika zijn. Het was dan ook echt de moeite. We hebben er een paar uur in rondgedwaald en niet alleen de stenen zijn interessant, maar ook de dieren, die er leven. We hebben er prachtige vogels gezien en meerdere apen klauterden door de bomen. Echt de moeite. Het is ook een van de enige bezienswaardigheden op de hele reis, waar je echt zier wat er met het geld gedaan wordt. Ze hebben nog heel veel werk voor alles gerestaureerd is, maar ze doen echt moeite...
Vanavond hebben we een hotelletje genomen in de buurt van Flores.
Vandaag heeft de Weking ontdekt dat zelfs een tank van 36 liter ook leeg kan geraken. Zo´n 5 kilometer voor Hopelchen zijn we zonder naft gevallen. Gelukkig hadden we onze eigen servicewagen, de Leo dus, bij en was het niet zo erg. Onderweg zijn we een klein mayatempeltje gaan bekijken. Die gast daar heeft ons verteld welke tempels de moeite zijn en welke niet, dus zijn we nu een beetje geinformeerd. Aangekomen in Hopelchen, wat ons aangetrokken had vanwege z'n Duitse naam, zagen we direct dat het er volliep met Mennonieten. We hebben er een paar aangesproken en ze waren allemaal heel vriendelijk. 's Avonds wilden we een pintje gaan drinken en zijn we beland in een superassociaal cafeeke, waar nen dikzak gewoon midden in´t cafe begon te pissen. Snel ons pintje achterover en terug naar't hotelleke dan maar.
dag 77: dinsdag 26/09/07
Omdat Hopelchen een zeer aangenaam stadje is, blijven we hier nog een beetje hangen. Onze kleren nog eens laten wassen en ons drieën een extreme makeover gegeven. We zijn de kapper binnengestapt, de Weking heeft zich nog eens geschoren... jaja, we zien eruit als nooit tevoren. 's Avonds maar een pintje gedronken in't hotel en samen met Deysi, een meisje dat de Leo wel zag zitten, een kaartje gelegd. Achter ons zat ne Mennoniet en die heeft ons uitgenodigd om morgen bij hem thuis een kijkje te komen nemen. Dat zullen we morgen dan eens gaan doen...
dag 78: woensdag 27/09/07
We zijn vandaag bij de Mennonieten op bezoek geweest. Ongelofelijk hoe die mensen daar leven zonder auto's, tv, radio, telefoon, ... Ze hadden zelfs nog nooit een wereldkaart gezien en waren dan ook totaal verbaasd toen wij er een lieten zien. David heeft ons een rondleiding gegeven over z'n boerderij en de vrouwen hebben lekker eten bereid. 's Avonds zijn we toch maar naar ons hotelleke in Hopelchen teruggekeerd om het allemaal wat te laten bezinken...
dag 79: donderdag 28/09/07
We zijn vandaag dan toch weggeraakt in Hopelchen en zijn onderweg een grot gaan bekijken waar Maya's geleefd hebben. 't Was de moeite, want we kregen er een hele lichtshow bij. Iets verder zijn we ook nog een paar mayatempels gaan bekijken, Kabah en Uxmal. Knap wat die mannen konden bouwen, maar verstand van trappen hadden ze niet. In Aki een heel goedkoop hotelleke gevonden, waar de Leo in de hangmat heeft mogen slapen.
dag 80: vrijdag 29/09/07
Vandaag in de namiddag de grens met Belize overschreden en ineens te maken gekregen met de Jamaicaanse invloeden hier. De bevolking bestaat hier uit rastanegers, die Engels spreken. Alles relaxed en iedereen zegt constant Ja Man... In een stadje aan zee een hotelletje genomen, waar we even een pintje wilden gaan drinken in een bar met schommels in plaats van barkrukken. Dat 'even' is een beetje uit de hand gelopen toen we een paar geflipte Slovenen en Amerikanen leerden kennen.
dag 81: zaterdag 30/09/07
Met een kater opgestaan deze morgen en redelijk laat doorgereden. Tijdens ons ontbijt kwam een Argentijn, die in El Salvador woont, ons nog opzoeken. Een van die geflipte Amerikanen van gisteren had hem over ons verteld. Hij heeft ons bij hem uitgenodigd als we in El Salvador zijn. We zijn dan toch doorgerden tot San Ignacio, waar we in een gezellig hotelleke terecht gekomen zijn. Graham, de eigenaar, was een sympathieke rastaman en zijn vrouw kon geweldig koken. Hun familiaire manier van omgang is typisch voor Belize en we hebben besloten om hier nog een dag te blijven.
dag 82: zondag 01/10/07
We wilden vandaag weer een mayatempel gaan bekijken, maar omdat de prijs nogal hoog was en het hard begon te regenen, zijn we niet verder geraakt dan het souvernirwinkeltje. We hebben het grappige ferrietje dan maar teruggenomen en hebben in San Ignacio een Frans koppel leren kennen. Zij zijn al 3 jaar on the road en hebben heel Africa en Zuid Amerika al achter de rug. Ze reden met een Land Rover, waar ze ongeveer elke dag aan moesten werken... Omdat het aangename mensen waren en ze ons veel konden leren, hebben we ze meegenomen naar ons hotelletje. Graham vond het geen probleem dat ze daar in hun auto sliepen, dus hebben we daar nog een gezellige avond samen gehad.
Ze hebben een fantastisch mooie website, die echt de moeite waard is: http://www.laroutedesmers.com/
dag 83: maandag 02/10/07
's Morgens weer genoten van het fantastische ontbijt, afscheid genomen van onze Franse en Beliziaanse vrienden en richting grens getrokken. Uitreizen uit Belize is duidelijk duurder als inreizen, dus was het even slikken en betalen. Het inreizen in Guatemala verliep zonder al te veel problemen en de prijs was in orde. We hebben onze tent nog eens kunnen bovenhalen en kunnen kamperen aan een restaurant/hotel. Er was een zwembad met schuifaf, dus hebben de Weking en de Leo zich nogmaals volledig kunnen uitleven.
dag 84: dinsdag 03/10/07
Vandaag zijn we de Mayatempels van Tikal gaan bekijken. Deze site was ons door velen aangeraden. Het zou een van de grootste sites van Centraal Amerika zijn. Het was dan ook echt de moeite. We hebben er een paar uur in rondgedwaald en niet alleen de stenen zijn interessant, maar ook de dieren, die er leven. We hebben er prachtige vogels gezien en meerdere apen klauterden door de bomen. Echt de moeite. Het is ook een van de enige bezienswaardigheden op de hele reis, waar je echt zier wat er met het geld gedaan wordt. Ze hebben nog heel veel werk voor alles gerestaureerd is, maar ze doen echt moeite...
Vanavond hebben we een hotelletje genomen in de buurt van Flores.
Abonneren op:
Posts (Atom)