dag 74: zondag 23/09/07
Gelukkige verjaardag Linde en Aldo!!
Vanmorgen rustig ontbeten in het restaurantje, waar we achter geslapen hadden. Onze eitjes gebakken, die tegen alle verwachtingen in toch nog heel gebleven waren. Men had ons gisteren verteld dat iets verder de bende van de Smurfen actief is. Klinkt gevaarlijk he... Maar inderdaad, toen we verder reden en de weg plotseling ophield te bestaan, moesten we over een weggetje door de jungle rijden. Om de 100 meter hadden die 'smurfen' een koordje gespannen waar ge dan moest stoppen en betalen. Wij wilden natuurlijk niet betalen en de eersten lieten ons dan ook gewoon doorrijden. De 2 laatste smurfen waren echte keikopsmurfen en wilden ons niet doorlaten, waardoor we allerlei gekke maneuvers moesten uithalen om voorbij dat koordje te garaken. Over kokosnoten rijden, de Leo snel gaan helpen omdat hij bleef steken en dergelijke... De laatste zei dat ze er nog nooit problemen mee gehad hadden en dat iedereen altijd betaalde, waarop de Weking heel stoer zei: 'Dan is het vandaag de eerste dag dat je daar wel problemen mee krijgt', waarna hij zich een weg door de jungle baande.
Ik wilde die smurfen vragen of ze nu werkelijk door een sleutelgat kunnen of dat vader abraham dat allemaal verzonnen heeft, maar heb het toch maar achterwege gelaten.
Iets verder, toen de weg er terug was, zijn we onze topcase voor de tweede maal verloren. Deze keer was de landing iets minder zacht en zagen we hem als een pingpongballeke over de pekweg botsen. De schade is gelukkig beperkt gebleven. We hebben nu wel een volledig demonteerbaar deksel en de nieuwe slotjes zouden nu zeker van pas komen, maar met een paar spanbandjes komen we weer een eindje verder.
's Avonds hadden we een campeerplekje in de jungle gevonden. Toen de Leo hout aan't sprokkelen was, hoorden we ineens 'Aah, scheisse' uit de jungle weerklinken. Hij had daar een slang met mooie zwart-rode kleurjes zien kruipen. Met een lengte van 1,5 meter, heeft hij hem toch de daver op het lijf gejaagd. Omdat de muggen ons als avondlunch beschouwden, zijn we vroeg in onze tentjes gekropen om een zweterige nacht tegemoed te gaan.
dag 75: maandag 24/09/07
Gelukkige verjaardag Tineke en mezelf ook natuurlijk... Weer een jaar ouder, weer een beetje meer verstand. Pfff... binnenkort ontploft m'n kop nog van al dat verstand...
Opgestaan met zo'n 500 muggenbeten op m'n lijf. Die muggen vinden mij te lekker. Toen we gisterenavond iets in het water hoorden springen, begonnen we ons af te vragen of hier alligators zouden zitten. Toen hier vanmorgen een boerke voorbij kwam, vertelde hij dat er inderdaad alligators zijn in de jungle, maar aan die vijverkes waar wij lagen, zouden er normaal geen zitten.
We zijn vandaag doorgereden tot Champoton, waar we weer te maken kregen met de bizarre Mexicaanse openingsuren, maar we hebben toch een restaurantje gevonden, waar de baas een grote karaokefan was. Hij begon dan ook direct voor ons te zingen en heeft natuurlijk ook een prachtig verjaardagslied voor mij gezongen. De zoektocht naar een cafeeke was nog iets moeilijker, maar ondertussen hebben we wel een paar gekke mensen tegengekomen. We liepen een paar 16-jarige gastjes tegen het lijf en toen we vertelden dat we van Duitsland kwamen (want Belgie kennen ze hier nergens), begonnen ze gelijk over de voetballer Ballack. De Weking heeft die mannen wijsgemaakt dat dat een nonkel van de Leo is en die mannen trapten daar allemaal in. Ze wilden allemaal een handtekening op hun T-shirt hebben en hebben nog een paar foto's van ons genomen. De Leo had geluk dat er nog een paar meisjes bijwaren, die een handtekening wilden op hun rokskes.
Omdat de zoektocht naar het cafe niet wilde lukken, zijn we dan maar met een gematigd promillegehalte naar het hotel gegaan.
dinsdag 25 september 2007
zondag 23 september 2007
Goei kampeerplekje
dag 73: zaterdag 22/09/07
Het was vandaag een rustige dag, die grappig geëindigd is. We zijn tot aan de golf van Mexico gereden. Het was de eerste keer dat ik de Antlantische Oceaan zag. Mooi, mooi. We rijden hier over een smal strookje land met aan beide zijden water. Soms is het maar ne meter of 30 breed en toch is het volledig begroeid met jungle. Gekke beestjes als leguanen kruipen hier in het rond. Toen we 's avonds een slaapplekje zochten, ondekten we dat dat niet zo eenvoudig is in de ondoordringbare jungle. We hadden eerst een plekje, maar de muggen vonden ons daar nogal lekker. Dan maar doorgereden tot er nen hoop volk op't straat stond. Ze waren allemaal heel vriendelijk en den ene was al wat zatter dan den andere. Toen we vroegen of ze geen goei kampeerplekje wisten, stuurden ze ons naar een restaurantje waar we net voorbijgereden waren. Dat was familie van een van die gasten en volgens hen mochten we ons tentje daar wel opstellen. Die gast reed mee op z'n brommerke en inderdaad: we mochten ons tentje opstellen. Al de klein mannen van dat dorpke kwamen ons met grote ogen en vol van verbazing bekijken. We hebben in dat restaurantje dan elk maar een sixpack geledigd en zijn in ons tentjes gekropen.
Het was vandaag een rustige dag, die grappig geëindigd is. We zijn tot aan de golf van Mexico gereden. Het was de eerste keer dat ik de Antlantische Oceaan zag. Mooi, mooi. We rijden hier over een smal strookje land met aan beide zijden water. Soms is het maar ne meter of 30 breed en toch is het volledig begroeid met jungle. Gekke beestjes als leguanen kruipen hier in het rond. Toen we 's avonds een slaapplekje zochten, ondekten we dat dat niet zo eenvoudig is in de ondoordringbare jungle. We hadden eerst een plekje, maar de muggen vonden ons daar nogal lekker. Dan maar doorgereden tot er nen hoop volk op't straat stond. Ze waren allemaal heel vriendelijk en den ene was al wat zatter dan den andere. Toen we vroegen of ze geen goei kampeerplekje wisten, stuurden ze ons naar een restaurantje waar we net voorbijgereden waren. Dat was familie van een van die gasten en volgens hen mochten we ons tentje daar wel opstellen. Die gast reed mee op z'n brommerke en inderdaad: we mochten ons tentje opstellen. Al de klein mannen van dat dorpke kwamen ons met grote ogen en vol van verbazing bekijken. We hebben in dat restaurantje dan elk maar een sixpack geledigd en zijn in ons tentjes gekropen.
zaterdag 22 september 2007
Toffe BMW verkopers en spinnekoppen
dag 68: maandag 17/09/07
Vandaag zijn we doorgereden van Uruapan tot Cieneguillas, iets voor Toluca. Onderweg viel onze motor ineens stil. We konden niks meer, zelfs niet meer toeteren om de Leo te waarschuwen. Hij is dan ook nog een eindje doorgereden voor hij doorhad dat we niet meer in z'n achteruitkijkspiegel te bespeuren waren. Het was uiteindelijk maar een klein stroomdeffectje. De kabel aan de plus van de batterij was afgebroken. Na wat zoekwerk hadden we een nieuw klemmetje gevonden en konden we terug doorrijden.
Het klimaat is hier ineens enorm veranderd. Het is hier redelijk koud gedurende het hele jaar, dus waren we 's nachts blij met al onze dekentjes.
dag 69: dinsdag 18/09/07
Het was een interessante dag vandaag. Vanmorgen waren we op tijd doorgereden om de BMW garage te zoeken. Een vriendelijke gast, die veel moeite deed om Engels te spreken, had ons gisterenavond aan een hamburgerkraampje de weg uitgelegd en voor een keer klopte dat ook eens. Toen we aan die BMW garage aankwamen, kwam er ne vent naar buiten, die direct naar onze nummerplaten keek. Hij zag natuurlijk direct dat de Leo nen Duitser was en begon in vloeiend en accentloos Duits tegen ons te buurten. Het was namelijk nen Argentijn, die 13 jaar in Duitsland gewoond had. Het klikte direct en omdat hij de baas was van die garage, kon hij ervoor zorgen dat onze moto prioriteit werd. Met een paar nieuw banden en opnieuw afgestelde cilinders, kan hij er weer heel wat kilometers tegen. Ondertussen hebben we daar een rondleiding gekregen, want het was daar heel wat meer dan zomaar een garage. Er was een heel fabriekske achter, waar ze al de BMW's voor de wereld pantseren. Er stond ook nen 3-serie waarop ze met allerhande geweren geschoten hadden om alles te testen. Echt graaf en ook nog interessant. Daarna heeft de Leo ook nog een nieuwe motorjas gekocht. Ze verkopen daar allemaal nep-BMW jassen. Compleet hetzelfde als de originele, maar gewoon een pak goedkoper.
Toen we Carlos 's avonds vroegen of we ergens in de buurt konden kamperen, zei hij dat we gerust bij hem konden slapen. Zijn sympathieke vrouw heeft gezorgd voor avondeten en na een paar pintjes en speciale Tequila, zijn we in ons lekker zacht beddeke gekropen.
dag 70: woensdag 19/09/07
's Morgens had de vrouw van Carlos lekker ontbijt met eikes klaargemaakt. Dus met een volle maag zijn we vertrokken. Samen met de raad van Carlos hebben we gisteren onze route door Mexico ongeveer bepaald. We hebben nog een nieuwe kaart van hem gekregen, dus kunnen we zeker niet meer verloren rijden. Onderweg naar Tepoztlan, zijn we het stadje Taxco gepasseerd. Een gezellig stadje, maar het was nogal toeristisch. Het stadje puilde uit van de kevers en volkswagenbusjes. Via een bochtig weggetje doorgereden riching Tepoztlan. Jaja, onze nieuwe banden zijn zeker ingereden nu. In Tepoztlan vroegen ze grellig veel voor nen hostel en daarom hebben we met de dreigende regen, toch besloten te kamperen. We hadden net ons avondmaal binnen toen het onweer losbarste. Snel in onze tentjes en maar op tijd gaan slapen dan. Het klimaat is weer terug veranderd en het is weer lekker warm en tropisch.
dag 71: donderdag 20/09/07
Weer een klimaatsverandering meegemaakt vandaag. Het is ongelofelijk door hoeveel klimaten je rijdt, als je door Mexico reist. De cactussen groeien hier weer in alle vormen en formaten. Vandaag was de weg weer leuk en bochtig. De Weking en de Leo hebben tijdens een tussenstop hun katapults weer bovengehaald om wat te spelen. 's Avonds hebben we na wat zoekwerk weer een leuke campingspot gevonden. We zijn met een gezellig kampvuurtje nog eens een regenvrije nacht tegemoed gegaan, wat de Leo nog meer deugd deed als ons...
dag 72: vrijdag 21/09/07
Carlos heeft echt een mooie route voor ons uitgedokterd. We hebben vandaag een bergpas gedaan tot we tussen de wolken zaten. Voor we de bergen introkken gingen we eerst ergens iets eten. We werden daar door een vrouwke gewaarschuwd dat er in de bergen nog echte indianen leefden en dat het wel gevaarlijk kon zijn. Volgens haar mochten we er zeker niet gaan jagen. Spijtig he... Het jagen hebben we dan voor de zekerheid toch maar achterwege gelaten, maar de Weking moest wel perse nen tros versgeplukte bananen achterop de moto binden. Omdat ze nog te hroen waren om te eten, heeft hij ze daarna geofferd aan de heilige maagd Maria. Toen we bij de indiaantjes wat kieken gingen eten, kwamen daar een paar gasten naar onze moto's kijken. Die mannen spraken onder elkaar echt nog zo'n indianentaaltje, waar we niks van konden begrijpen. Toen we wilden wegrijden brabbelde een van die mannen iets over zijne moto. De Weking vroeg direct of hij ook een moto had en of hij geen helm moest kopen. De Leo sleurde zijn oude helm namelijk nog altijd mee. De helm hebben we nog verkocht voor 200 peso en z'n oude motojas nog voor 150 peso. Dat is samen zo'n 25 euro. Waarschijnlijk meer dan hij er in Duitsland nog voor had kunnen krijgen. Het was allemaal wel een beetje bizar, want toen we wegreden, vroeg het oude vrouwtje van dat kiekenkraampje aan mij wanneer we terugkwamen, want zij wilde dan zo'n jas kopen als de mijne. Die dachten echt dat wij verkopers van motokledij waren ofzo. We hebben dat vrouwtje dan toch ongeveer duidelijk kunnen maken dat we niet meer terugkomen, anders zit dat vrouwtje daar nog een paar jaar op ons te wachten.
Toen we terug op weg waren richting Tuxtepec, stopten we nog even. Aan de overkant van de straat was een spinnekop op wandel. Het was niet zomaar een klein spinneke. Ze was enorm groot, had harige poten en een oranje kont. Ze was ongeveer 10 cm in diameter. Volgens mij was't nen echte tarantula. Ne Mexicaan op z'n fietske vertelde ons dat ze heel gevaarlijk was. In de hotelkamer in Tuxtepec heb ik eerst overal gecontroleerd of er niet zo'n beestje te bespeuren was, maar buiten een paar salamanders hadden we de kamer voor ons alleen...
Vandaag zijn we doorgereden van Uruapan tot Cieneguillas, iets voor Toluca. Onderweg viel onze motor ineens stil. We konden niks meer, zelfs niet meer toeteren om de Leo te waarschuwen. Hij is dan ook nog een eindje doorgereden voor hij doorhad dat we niet meer in z'n achteruitkijkspiegel te bespeuren waren. Het was uiteindelijk maar een klein stroomdeffectje. De kabel aan de plus van de batterij was afgebroken. Na wat zoekwerk hadden we een nieuw klemmetje gevonden en konden we terug doorrijden.
Het klimaat is hier ineens enorm veranderd. Het is hier redelijk koud gedurende het hele jaar, dus waren we 's nachts blij met al onze dekentjes.
dag 69: dinsdag 18/09/07
Het was een interessante dag vandaag. Vanmorgen waren we op tijd doorgereden om de BMW garage te zoeken. Een vriendelijke gast, die veel moeite deed om Engels te spreken, had ons gisterenavond aan een hamburgerkraampje de weg uitgelegd en voor een keer klopte dat ook eens. Toen we aan die BMW garage aankwamen, kwam er ne vent naar buiten, die direct naar onze nummerplaten keek. Hij zag natuurlijk direct dat de Leo nen Duitser was en begon in vloeiend en accentloos Duits tegen ons te buurten. Het was namelijk nen Argentijn, die 13 jaar in Duitsland gewoond had. Het klikte direct en omdat hij de baas was van die garage, kon hij ervoor zorgen dat onze moto prioriteit werd. Met een paar nieuw banden en opnieuw afgestelde cilinders, kan hij er weer heel wat kilometers tegen. Ondertussen hebben we daar een rondleiding gekregen, want het was daar heel wat meer dan zomaar een garage. Er was een heel fabriekske achter, waar ze al de BMW's voor de wereld pantseren. Er stond ook nen 3-serie waarop ze met allerhande geweren geschoten hadden om alles te testen. Echt graaf en ook nog interessant. Daarna heeft de Leo ook nog een nieuwe motorjas gekocht. Ze verkopen daar allemaal nep-BMW jassen. Compleet hetzelfde als de originele, maar gewoon een pak goedkoper.
Toen we Carlos 's avonds vroegen of we ergens in de buurt konden kamperen, zei hij dat we gerust bij hem konden slapen. Zijn sympathieke vrouw heeft gezorgd voor avondeten en na een paar pintjes en speciale Tequila, zijn we in ons lekker zacht beddeke gekropen.
dag 70: woensdag 19/09/07
's Morgens had de vrouw van Carlos lekker ontbijt met eikes klaargemaakt. Dus met een volle maag zijn we vertrokken. Samen met de raad van Carlos hebben we gisteren onze route door Mexico ongeveer bepaald. We hebben nog een nieuwe kaart van hem gekregen, dus kunnen we zeker niet meer verloren rijden. Onderweg naar Tepoztlan, zijn we het stadje Taxco gepasseerd. Een gezellig stadje, maar het was nogal toeristisch. Het stadje puilde uit van de kevers en volkswagenbusjes. Via een bochtig weggetje doorgereden riching Tepoztlan. Jaja, onze nieuwe banden zijn zeker ingereden nu. In Tepoztlan vroegen ze grellig veel voor nen hostel en daarom hebben we met de dreigende regen, toch besloten te kamperen. We hadden net ons avondmaal binnen toen het onweer losbarste. Snel in onze tentjes en maar op tijd gaan slapen dan. Het klimaat is weer terug veranderd en het is weer lekker warm en tropisch.
dag 71: donderdag 20/09/07
Weer een klimaatsverandering meegemaakt vandaag. Het is ongelofelijk door hoeveel klimaten je rijdt, als je door Mexico reist. De cactussen groeien hier weer in alle vormen en formaten. Vandaag was de weg weer leuk en bochtig. De Weking en de Leo hebben tijdens een tussenstop hun katapults weer bovengehaald om wat te spelen. 's Avonds hebben we na wat zoekwerk weer een leuke campingspot gevonden. We zijn met een gezellig kampvuurtje nog eens een regenvrije nacht tegemoed gegaan, wat de Leo nog meer deugd deed als ons...
dag 72: vrijdag 21/09/07
Carlos heeft echt een mooie route voor ons uitgedokterd. We hebben vandaag een bergpas gedaan tot we tussen de wolken zaten. Voor we de bergen introkken gingen we eerst ergens iets eten. We werden daar door een vrouwke gewaarschuwd dat er in de bergen nog echte indianen leefden en dat het wel gevaarlijk kon zijn. Volgens haar mochten we er zeker niet gaan jagen. Spijtig he... Het jagen hebben we dan voor de zekerheid toch maar achterwege gelaten, maar de Weking moest wel perse nen tros versgeplukte bananen achterop de moto binden. Omdat ze nog te hroen waren om te eten, heeft hij ze daarna geofferd aan de heilige maagd Maria. Toen we bij de indiaantjes wat kieken gingen eten, kwamen daar een paar gasten naar onze moto's kijken. Die mannen spraken onder elkaar echt nog zo'n indianentaaltje, waar we niks van konden begrijpen. Toen we wilden wegrijden brabbelde een van die mannen iets over zijne moto. De Weking vroeg direct of hij ook een moto had en of hij geen helm moest kopen. De Leo sleurde zijn oude helm namelijk nog altijd mee. De helm hebben we nog verkocht voor 200 peso en z'n oude motojas nog voor 150 peso. Dat is samen zo'n 25 euro. Waarschijnlijk meer dan hij er in Duitsland nog voor had kunnen krijgen. Het was allemaal wel een beetje bizar, want toen we wegreden, vroeg het oude vrouwtje van dat kiekenkraampje aan mij wanneer we terugkwamen, want zij wilde dan zo'n jas kopen als de mijne. Die dachten echt dat wij verkopers van motokledij waren ofzo. We hebben dat vrouwtje dan toch ongeveer duidelijk kunnen maken dat we niet meer terugkomen, anders zit dat vrouwtje daar nog een paar jaar op ons te wachten.
Toen we terug op weg waren richting Tuxtepec, stopten we nog even. Aan de overkant van de straat was een spinnekop op wandel. Het was niet zomaar een klein spinneke. Ze was enorm groot, had harige poten en een oranje kont. Ze was ongeveer 10 cm in diameter. Volgens mij was't nen echte tarantula. Ne Mexicaan op z'n fietske vertelde ons dat ze heel gevaarlijk was. In de hotelkamer in Tuxtepec heb ik eerst overal gecontroleerd of er niet zo'n beestje te bespeuren was, maar buiten een paar salamanders hadden we de kamer voor ons alleen...
donderdag 20 september 2007
Mexicaanse feestdag
dag 64: donderdag 13/09/07
Wat een dag, wat een dag... Vanmorgen vroeg opgestaan, heel vroeg opgestaan. De taxichauffeur, die den Dietwin naar de luchthaven zal brengen, stond al klaar. Met plakkerige ogen zijn we op de moto gekropen om de taxi achterna te rijden. Door druk verkeer en dergelijke zijn we elkaar kwijtgespeeld en is ons afscheid totaal de mist ingegaan. Wij zijn te laat aan de luchthaven gearriveerd, terwijl den Dietwin gelukkig net op tijd was. Het vervelende was dat we van elkaar niet wisten wat er gebeurd was. Daarom hebben we nog een tijdje ne koffie gedronken in de luchthaven om zeker te weten of den Dietwin z´n vlucht niet gemist had. Toen we wilden vertrekken, vroeg ne gast van de security of we iets wilden vertalen voor hem naar´t Engels. Na het vertalen dan toch maar doorgereden. Onderweg kwamen we voorbij een winkeltje waar ze stickers maakten. Onzen Duits heeft een beetje overdreven met z´n Duitslandstickers en wij hebben een bescheiden panamericanasticker laten maken. Het was goedkoop en ge kon echt zeggen wat ge wilde.
Op weg richting Zamora zijn we nog een geiser gepasseerd, met een nogal goor zwembad errond. In Zamora zijn we een hondadealer binnengestapt op zoek naar banden en wat onderdelen voor de moto van de Leo, maar die konden ons niet echt verderhelpen. Uiteindelijk hebben we daar dan een hotelletje genomen.
dag 65: vrijdag 14/09/07
´s Morgens zijn we de helm gaan kopen, waar we gisteren naar staan kijken hebben, dus kan de Leo met z´n knalgeel helmpje doorrijden. Echt ver hebben we niet doorgereden vandaag, want we zijn nogmaals gestopt bij nen ijzermarchant, die onze zijpoot een beetje verlast heeft. De moto stond namelijk altijd nogal schuin. We hebben ook nog aan ´Pimp my Twin´ gedaan, want de Weking en de Leo hebben nieuwe protectie aan de handvaten van de Africa Twin gemaakt. Toen we daar zo stonden, stopte er nog ne gast met ne shopper, die ons nog wat toeristische informatie heeft gegeven. Uiteindelijk hebben we vandaag slechts ongeveer 30 km gereden tot een dorpke dat Tangancicuaro de Arista noemt. Een gezellig dorpje waar ze al begonnen waren met feesten voor de zondag. Dan is het namelijk nationale feestdag van Mexico.
dag 66: zaterdag 15/09/07
Vandaag hebben we de weg gereden, die die gast met z´n shopper ons had aangeraden. Zijn woorden ´jaja, dat is allemaal pekweg´ waren weer een zuiver voorbeeld van Mexicaans optimisme. Pekweg was er nauwelijks te bespeuren, maar wel prachtige bergdorpkes en een leuke offroadweg. Meerdere diersoorten deelden deze weg met ons en de Leo heeft nog een gastje opgepikt dat stond te liften. We zijn ook nog een kijkje gaan nemen aan de vulkaan. Deze vulkaan heeft in ´43 een dorpke met lava bedekt en enkel de kerktoren is blijven staan. Ik heb mij een paardje genomen om er naartoe te gaan en de jongens hebben hun beentjes nog eens kunnen strekken.
´s Avonds kwamen we in Uruapan aan en waren we op zoek naar een hotel, maar de hotels waren er verschrikkelijk duur. Toen we stonden te bespreken wat we zouden doen, kwam er ineens ne gast naar ons. We geraakten aan de praat en hij vroeg toen wat we ongeveer wilde betalen voor een nacht. Wij zeiden hem maximum 350 peso. Die gast vertelde ons dat dat wel in orde zou komen. Hij stapte een hotel binnen waar we net gehoord hadden wat een kamer koste en zei het meisje achter de balie, dat wij die kamer voor 350 peso moesten krijgen. Dat meisje knikte en gaf ons de kamer. Toen wij daar een kwartier eerder gevraagd hadden wat het kostte, was dat nog 900 peso. Wij dachten dat die gast van de maffia was ofzo, maar later bleek dat hij eigenaar was van dat hotel. Goed voor ons! We hebben ineens 2 nachten genomen in verband met de nationale feestdag.
dag 67: zondag 16/09/07
Gisterenavond was het vollop feest in de stad. Het was gezellig, maar we hadden wel verwacht dat de Mexicanen langer konden feesten, dus hebben we in het hotel nog wat nagefeest.
Zondagmorgen was er een grote stoet in de stad. Marcherende soldaten, flikken en kinderen. Soms een beetje zielig voor die klein mannen en de soldaten hadden soms nogal groet geweren bij. Op de markt hebben de Weking en de Leo alletwee ne katapult gekocht. Daar hebben ze zich de rest van de dag mee geamuseerd. De hotelkamer lag dan ook vol propkes WC-papier en stekskes... Mannen, ´t blijven klein kinderen. Dat zeggen ze toch altijd...
Wat een dag, wat een dag... Vanmorgen vroeg opgestaan, heel vroeg opgestaan. De taxichauffeur, die den Dietwin naar de luchthaven zal brengen, stond al klaar. Met plakkerige ogen zijn we op de moto gekropen om de taxi achterna te rijden. Door druk verkeer en dergelijke zijn we elkaar kwijtgespeeld en is ons afscheid totaal de mist ingegaan. Wij zijn te laat aan de luchthaven gearriveerd, terwijl den Dietwin gelukkig net op tijd was. Het vervelende was dat we van elkaar niet wisten wat er gebeurd was. Daarom hebben we nog een tijdje ne koffie gedronken in de luchthaven om zeker te weten of den Dietwin z´n vlucht niet gemist had. Toen we wilden vertrekken, vroeg ne gast van de security of we iets wilden vertalen voor hem naar´t Engels. Na het vertalen dan toch maar doorgereden. Onderweg kwamen we voorbij een winkeltje waar ze stickers maakten. Onzen Duits heeft een beetje overdreven met z´n Duitslandstickers en wij hebben een bescheiden panamericanasticker laten maken. Het was goedkoop en ge kon echt zeggen wat ge wilde.
Op weg richting Zamora zijn we nog een geiser gepasseerd, met een nogal goor zwembad errond. In Zamora zijn we een hondadealer binnengestapt op zoek naar banden en wat onderdelen voor de moto van de Leo, maar die konden ons niet echt verderhelpen. Uiteindelijk hebben we daar dan een hotelletje genomen.
dag 65: vrijdag 14/09/07
´s Morgens zijn we de helm gaan kopen, waar we gisteren naar staan kijken hebben, dus kan de Leo met z´n knalgeel helmpje doorrijden. Echt ver hebben we niet doorgereden vandaag, want we zijn nogmaals gestopt bij nen ijzermarchant, die onze zijpoot een beetje verlast heeft. De moto stond namelijk altijd nogal schuin. We hebben ook nog aan ´Pimp my Twin´ gedaan, want de Weking en de Leo hebben nieuwe protectie aan de handvaten van de Africa Twin gemaakt. Toen we daar zo stonden, stopte er nog ne gast met ne shopper, die ons nog wat toeristische informatie heeft gegeven. Uiteindelijk hebben we vandaag slechts ongeveer 30 km gereden tot een dorpke dat Tangancicuaro de Arista noemt. Een gezellig dorpje waar ze al begonnen waren met feesten voor de zondag. Dan is het namelijk nationale feestdag van Mexico.
dag 66: zaterdag 15/09/07
Vandaag hebben we de weg gereden, die die gast met z´n shopper ons had aangeraden. Zijn woorden ´jaja, dat is allemaal pekweg´ waren weer een zuiver voorbeeld van Mexicaans optimisme. Pekweg was er nauwelijks te bespeuren, maar wel prachtige bergdorpkes en een leuke offroadweg. Meerdere diersoorten deelden deze weg met ons en de Leo heeft nog een gastje opgepikt dat stond te liften. We zijn ook nog een kijkje gaan nemen aan de vulkaan. Deze vulkaan heeft in ´43 een dorpke met lava bedekt en enkel de kerktoren is blijven staan. Ik heb mij een paardje genomen om er naartoe te gaan en de jongens hebben hun beentjes nog eens kunnen strekken.
´s Avonds kwamen we in Uruapan aan en waren we op zoek naar een hotel, maar de hotels waren er verschrikkelijk duur. Toen we stonden te bespreken wat we zouden doen, kwam er ineens ne gast naar ons. We geraakten aan de praat en hij vroeg toen wat we ongeveer wilde betalen voor een nacht. Wij zeiden hem maximum 350 peso. Die gast vertelde ons dat dat wel in orde zou komen. Hij stapte een hotel binnen waar we net gehoord hadden wat een kamer koste en zei het meisje achter de balie, dat wij die kamer voor 350 peso moesten krijgen. Dat meisje knikte en gaf ons de kamer. Toen wij daar een kwartier eerder gevraagd hadden wat het kostte, was dat nog 900 peso. Wij dachten dat die gast van de maffia was ofzo, maar later bleek dat hij eigenaar was van dat hotel. Goed voor ons! We hebben ineens 2 nachten genomen in verband met de nationale feestdag.
dag 67: zondag 16/09/07
Gisterenavond was het vollop feest in de stad. Het was gezellig, maar we hadden wel verwacht dat de Mexicanen langer konden feesten, dus hebben we in het hotel nog wat nagefeest.
Zondagmorgen was er een grote stoet in de stad. Marcherende soldaten, flikken en kinderen. Soms een beetje zielig voor die klein mannen en de soldaten hadden soms nogal groet geweren bij. Op de markt hebben de Weking en de Leo alletwee ne katapult gekocht. Daar hebben ze zich de rest van de dag mee geamuseerd. De hotelkamer lag dan ook vol propkes WC-papier en stekskes... Mannen, ´t blijven klein kinderen. Dat zeggen ze toch altijd...
Het blijde weerzien...
dag 58: vrijdag 07/09/07
Vanmorgen hebben we op´t gemakske ontbeten in Mazathlan, nog even op´t internet geweest, onze schoenen laten poetsen en een nieuw broek gekocht voor de Leo, waardoor we nu weten dat lengtemaat 34 heel moeilijk te vinden is in Mexico.
We zijn uiteindelijk redelijk laat op onze moto gekropen om richting Tepic te rijden. ´s Avonds kwam de tropenregen het rijplezier ietwat verstoren en hebben we aan de buitenrand van Tepic een hotelletje genomen met prachtige ramen met zicht op bakstenen en nogal kleine deuren.
dag 59: zaterdag 08/09/07
Omdat den Dietwin geen goede aansluiting kan krijgen naar Acapulco hebben we uiteindelijk besloten om af te spreken in Guadelajara. Dit is voor ons niet zo ver meer, dus kunnen we het weer wat rustiger aan doen. Toen we, na een lavagebied te doorkruisen waar Happy Bear al z´n voorvaderen zou teruggevonden hebben, op het stadje Magdalena botsten, waren we alledrie direct zo gecharmeerd dat we besloten hebben hier een hotelletje te nemen. De Leo heeft nogmaals z´n onderhandelingskunsten laten zien, waardoor we weer goedkoop uit zijn. ´s Avonds in de stad nog een paar 6-packs en een zak nootjes gekocht en een gezellige avond in het hotel tegemoed gegaan.
dag 60: zondag 09/09/07
We hebben vanmorgen nog eens lekker lang doorgeslapen. Zou het aan de pintjes van gisterenavond liggen? Maar ja, het is zondag, dus dan mag dat he...
Toen we uiteindelijk dan toch goed en wel op weg waren, passeerden we het dorp Tequila. Een gezellig dorpje, waar we wat zijn blijven rondhangen en naar het Tequilamuseum gaan kijken zijn. Omdat we de hotelletjes stillaan beu aan´t geraken zijn eb onze tent nog eens op wilden stellen, zijn we doorgereden tot Chapala, waar we na even zoeken toch een plekje gevonden hebben. Het was een mooi geëgaliseerde bouwplaats met zicht op het meer, waar een of andere rijke Mexicaan binnenkort z´n villa gaat neerpoten. We zijn het al gewoon dat het in de tropen ´s avonds altijd onweert en zijn voor de gezelligheid voor het slapengaan met z´n drieën in ons tentje gekropen.
dag 61: maandag 10/09/07
Vanmorgen zijn we langs een gigantische supermarkt gereden, waar ze choco van nutella verkochten. Blij dat ik was... als een klein kind! Ik heb me gelijk 2 grote potten aangeschaft. Ze hadden er ook echt brood en pistolekes. Toen we al onze rommel gekoscht hadden, zagen we daar een paar tafeltjes staan en hebben we een gezellig ontbijt genomen in de supermarkt. De mensen keken wel een beetje raar, maar wat maakt het uit...
We rijden vandaag met een omweg terug richting Tequila. Het lijkt ons gezelliger om daar een hotelletje te nemen als den Dietwin komt. Onderweg zijn we ook nog gestopt bij ne lasser a la ons vake. Het was echt nog ene, die van niks iets kan maken en hij heeft de ophanging van onze topcase gemaakt. Het weegt nu wel wat meer, maar ´t zal niet meer kapot gaan.
´s Avonds hebben we iets voor Ameca onze tenten opgeslagen in een maïsveld. De boer kwam nog even kijken, maar vond het geen probleem zolang we geen vuur maakten. Vlak voor de storm weer begon, hebben we nog wat van zijn maïskolven gegeten en zijn we in ons tentje gekropen.
dag 62: dinsdag 11/09/07
Leo was vanmorgen al wat eerder wakker dan wij. Het bleek dat hij een wat minder droge nacht gehad had dan wij. Na het opruimen van onze natte tentjes, zijn we doorgereden richting Tequila, waar we een hotelletje gevonden hebben dat wel heel goedkoop is. De reden hiervoor zouden we pas later ontdekken. Het liep er namelijk vol met marginale hoeren, maar de kamer is naar Mexicaanse normen redelijk proper, dus is het niet zo erg. Er valt tenminste iets te beleven en den Dietwin kan ineens het echte Mexico leren kennen.
Toen de Weking den Dietwin ´s avonds was gaan ophalen aan de luchthaven van Guadelajara, rammelde er ineens iemand aan de deur en toen ik opendeed, brabbelde hij iets van occupada, wat bezet betekent. Vlak nadat hij dat gevraagd had, kwam de Leo in z´n boxershort kijken wat er was, waarop die vent zei: "Aah..." Jaja, logeren in een hoerenhotel kan grappige situaties opleveren. Mijn ogen waren al dichtgevallen, toen den Dietwin de kamer binnenkwam. Het blijde weerzien werd opgevolgd door een paar uur buurten en foto´s kijken. Nadien in onze slaapzak gekropen omdat de bedden toch niet zo proper waren.
dag 63: woensdag 12/09/07
Vandaag gaan we den Dietwin een dag laten meemaken uit onze Panamericanabelevenis. Eerst hebben we gezellig ontbeten, waarna we een wandelingetje gemaakt hebben in Tequila. Een motorritje naar Magdalena gemaakt, waar den Dietwin kennis gemaakt heeft met Mexicaanse Taco´s. Terug aangekomen in Tequila zijn we de cafeekes ingedoken. Uiteindelijk in een gezellig cafeeke beland met nen hoop gastjes, die alles van Europa wilden weten. Redelijk laat in ons bed gekropen met nog een paar uurtjes slaap te gaan, want ´s morgens vroeg moet den Dietwin terug op de vlieger...
Vanmorgen hebben we op´t gemakske ontbeten in Mazathlan, nog even op´t internet geweest, onze schoenen laten poetsen en een nieuw broek gekocht voor de Leo, waardoor we nu weten dat lengtemaat 34 heel moeilijk te vinden is in Mexico.
We zijn uiteindelijk redelijk laat op onze moto gekropen om richting Tepic te rijden. ´s Avonds kwam de tropenregen het rijplezier ietwat verstoren en hebben we aan de buitenrand van Tepic een hotelletje genomen met prachtige ramen met zicht op bakstenen en nogal kleine deuren.
dag 59: zaterdag 08/09/07
Omdat den Dietwin geen goede aansluiting kan krijgen naar Acapulco hebben we uiteindelijk besloten om af te spreken in Guadelajara. Dit is voor ons niet zo ver meer, dus kunnen we het weer wat rustiger aan doen. Toen we, na een lavagebied te doorkruisen waar Happy Bear al z´n voorvaderen zou teruggevonden hebben, op het stadje Magdalena botsten, waren we alledrie direct zo gecharmeerd dat we besloten hebben hier een hotelletje te nemen. De Leo heeft nogmaals z´n onderhandelingskunsten laten zien, waardoor we weer goedkoop uit zijn. ´s Avonds in de stad nog een paar 6-packs en een zak nootjes gekocht en een gezellige avond in het hotel tegemoed gegaan.
dag 60: zondag 09/09/07
We hebben vanmorgen nog eens lekker lang doorgeslapen. Zou het aan de pintjes van gisterenavond liggen? Maar ja, het is zondag, dus dan mag dat he...
Toen we uiteindelijk dan toch goed en wel op weg waren, passeerden we het dorp Tequila. Een gezellig dorpje, waar we wat zijn blijven rondhangen en naar het Tequilamuseum gaan kijken zijn. Omdat we de hotelletjes stillaan beu aan´t geraken zijn eb onze tent nog eens op wilden stellen, zijn we doorgereden tot Chapala, waar we na even zoeken toch een plekje gevonden hebben. Het was een mooi geëgaliseerde bouwplaats met zicht op het meer, waar een of andere rijke Mexicaan binnenkort z´n villa gaat neerpoten. We zijn het al gewoon dat het in de tropen ´s avonds altijd onweert en zijn voor de gezelligheid voor het slapengaan met z´n drieën in ons tentje gekropen.
dag 61: maandag 10/09/07
Vanmorgen zijn we langs een gigantische supermarkt gereden, waar ze choco van nutella verkochten. Blij dat ik was... als een klein kind! Ik heb me gelijk 2 grote potten aangeschaft. Ze hadden er ook echt brood en pistolekes. Toen we al onze rommel gekoscht hadden, zagen we daar een paar tafeltjes staan en hebben we een gezellig ontbijt genomen in de supermarkt. De mensen keken wel een beetje raar, maar wat maakt het uit...
We rijden vandaag met een omweg terug richting Tequila. Het lijkt ons gezelliger om daar een hotelletje te nemen als den Dietwin komt. Onderweg zijn we ook nog gestopt bij ne lasser a la ons vake. Het was echt nog ene, die van niks iets kan maken en hij heeft de ophanging van onze topcase gemaakt. Het weegt nu wel wat meer, maar ´t zal niet meer kapot gaan.
´s Avonds hebben we iets voor Ameca onze tenten opgeslagen in een maïsveld. De boer kwam nog even kijken, maar vond het geen probleem zolang we geen vuur maakten. Vlak voor de storm weer begon, hebben we nog wat van zijn maïskolven gegeten en zijn we in ons tentje gekropen.
dag 62: dinsdag 11/09/07
Leo was vanmorgen al wat eerder wakker dan wij. Het bleek dat hij een wat minder droge nacht gehad had dan wij. Na het opruimen van onze natte tentjes, zijn we doorgereden richting Tequila, waar we een hotelletje gevonden hebben dat wel heel goedkoop is. De reden hiervoor zouden we pas later ontdekken. Het liep er namelijk vol met marginale hoeren, maar de kamer is naar Mexicaanse normen redelijk proper, dus is het niet zo erg. Er valt tenminste iets te beleven en den Dietwin kan ineens het echte Mexico leren kennen.
Toen de Weking den Dietwin ´s avonds was gaan ophalen aan de luchthaven van Guadelajara, rammelde er ineens iemand aan de deur en toen ik opendeed, brabbelde hij iets van occupada, wat bezet betekent. Vlak nadat hij dat gevraagd had, kwam de Leo in z´n boxershort kijken wat er was, waarop die vent zei: "Aah..." Jaja, logeren in een hoerenhotel kan grappige situaties opleveren. Mijn ogen waren al dichtgevallen, toen den Dietwin de kamer binnenkwam. Het blijde weerzien werd opgevolgd door een paar uur buurten en foto´s kijken. Nadien in onze slaapzak gekropen omdat de bedden toch niet zo proper waren.
dag 63: woensdag 12/09/07
Vandaag gaan we den Dietwin een dag laten meemaken uit onze Panamericanabelevenis. Eerst hebben we gezellig ontbeten, waarna we een wandelingetje gemaakt hebben in Tequila. Een motorritje naar Magdalena gemaakt, waar den Dietwin kennis gemaakt heeft met Mexicaanse Taco´s. Terug aangekomen in Tequila zijn we de cafeekes ingedoken. Uiteindelijk in een gezellig cafeeke beland met nen hoop gastjes, die alles van Europa wilden weten. Redelijk laat in ons bed gekropen met nog een paar uurtjes slaap te gaan, want ´s morgens vroeg moet den Dietwin terug op de vlieger...
vrijdag 7 september 2007
Kalm Henriette, kalm....
dag 53: zondag 02/09/07
Vandaag blijven we hier in Todos Santos een beetje rondhangen. Morgen rijden we terug naar La Paz om de ferry te nemen. Er is een orkaan op komst, dus het is te hopen dat we hem nog net kunnen ontvluchten. Buiten een paar pinten drinken op een terraske, ons ma nog eens bellen en een beetje aan't strand liggen, zijn we vandaag niet zo veel van plan...
dag 54: maandag 03/09/07
Vanmorgen koers richting La Paz gezet, waar eergisteren blijkbaar nog een redelijk sterke aardbeving geweest is. Gelukkig hebben we daar niks van gemerkt. Toen we de ferry wilde nemen, bleek dat men ons aan de grens blijkbaar wel een stempeltje had moeten geven en we onze moto moeten laten registreren hadden. We hebben dus een halve dag gespendeerd met lopen achter een paar stempels. Toen we alles in orde hadden, waren we 10 minuten te laat om de ferry te nemen. Dan nemen we morgen de ferry maar naar Topolobampo en zijn we nog lekker aan een parelwit strand gaan liggen.
Toen we 's avonds na wat zoekwerk een mooi kampeerplekje gevonden hadden, onze 'lekkere' 'soep', die eigenlijk championsaus bleek te zijn, gegeten hadden en in onze tentjes gekropen waren, kwamen een paar soldaten ons wakker maken met machinegeweren in de hand. De Leo heeft er een halve hartaanval aan overgehouden, maar ze waren vriendelijk, want ze kwamen ons waarschuwen voor de orkaan Henriette, die misschien vroeger zou kunnen komen als voorspeld. Wij dus snel onze tentjes afgebroken, want zo vlak aan de zee wil je niet zitten als er een orkaan op komst is. Na kort overleg hebben we dan maar besloten dat het verstandigste de bergen intrekken is. Gearriveerd in hogere oorden, hebben we dus weer ons tentenkamp opgeslagen om een regenachtige nacht tegemoed te gaan.
dag 55: dinsdag 04/09/07
In de regen opgestaan en direct richting ferry gereden met in ons achterhoofd de mogelijkheid dat de ferry niet uit zou varen, wegens Henriette. Hoewel het al 20 jaar geleden is dat men aan deze kant van Mexico nog een orkaan gehad heeft, zijn de Mexicanen er toch niet zo bang van en laat men de ferry gewoon varen. Omdat we ons niet laten kennen, zijn we er dan ook maar opgestapt. Man, man... wat kan een boot wiegen en mijn maag heeft zich voor de 2e maal in een week volledig uitgeleefd. Wij zaten aan de ene kant van de 30 a 40 meter brede ferry en konden aan de overkant door het raampje kijken. Wat we daar zagen, stelde ons niet echt gerust. De ene moment zagen we alleen lucht en de andere moment keken we los in het water. Toen dan ook nog alle flessen van de bar hun evenwicht verloren en op de grond kapot sloegen, heb ik toch even een beetje gebibberd... Maar eind goed, al goed: na 6 uur kwam er land in zicht! En we leven nog...
We hebben dan in Los Mochis maar een hotelletje genomen om te bekomen van vorige nacht en onze wilde ferryrit.
dag 56: woensdag 05/09/07
Toen we vanmorgen wakker werden, merkten we dat alle straten blank stonden. Ongeveer een halve meter water stond er in de stad. Vannacht is Henriette langs gekomen waardoor er meerdere bomen hun takken en winkels hun reclamepanelen verloren hebben. Wat doen 2 Belgen en 1 Duitser als ze gevangen zitten in hun block? Pinten drinken en kaart spelen in de bar van hun hotel natuurlijk. Zo erg was Henriette niet voor ons, maar we hebben toch maar een nachtje bijgevraagd. Tegen de avond waren de straten al een beetje droger en zijn we met goede hoop in ons bed gekropen.
dag 57: donderdag 06/09/07
Omdat het vannacht aan een stuk door geregend heeft, staan de straten in de stad weer blank. Gelukkig is de regen nu gestopt en daarom hebben we besloten om de waterstroom te trosteren. Het viel al bij al nog mee, want zo gauw we buiten de stad waren, waren de straten weer droog. Vandaag hebben we dus koers gezet richting Acapulco, waar we den Dietwin na 2 maanden nog eens zullen ontmoeten. We mogen nu ook officieel zeggen dat we in de tropen zitten, want we zijn vandaag de tropic of cancer gepasseerd. Omdat het redelijk laat was en de hotels goedkoop zijn, hebben we hier in Mazatlan nogmaals een hotelleke genomen.
Vandaag blijven we hier in Todos Santos een beetje rondhangen. Morgen rijden we terug naar La Paz om de ferry te nemen. Er is een orkaan op komst, dus het is te hopen dat we hem nog net kunnen ontvluchten. Buiten een paar pinten drinken op een terraske, ons ma nog eens bellen en een beetje aan't strand liggen, zijn we vandaag niet zo veel van plan...
dag 54: maandag 03/09/07
Vanmorgen koers richting La Paz gezet, waar eergisteren blijkbaar nog een redelijk sterke aardbeving geweest is. Gelukkig hebben we daar niks van gemerkt. Toen we de ferry wilde nemen, bleek dat men ons aan de grens blijkbaar wel een stempeltje had moeten geven en we onze moto moeten laten registreren hadden. We hebben dus een halve dag gespendeerd met lopen achter een paar stempels. Toen we alles in orde hadden, waren we 10 minuten te laat om de ferry te nemen. Dan nemen we morgen de ferry maar naar Topolobampo en zijn we nog lekker aan een parelwit strand gaan liggen.
Toen we 's avonds na wat zoekwerk een mooi kampeerplekje gevonden hadden, onze 'lekkere' 'soep', die eigenlijk championsaus bleek te zijn, gegeten hadden en in onze tentjes gekropen waren, kwamen een paar soldaten ons wakker maken met machinegeweren in de hand. De Leo heeft er een halve hartaanval aan overgehouden, maar ze waren vriendelijk, want ze kwamen ons waarschuwen voor de orkaan Henriette, die misschien vroeger zou kunnen komen als voorspeld. Wij dus snel onze tentjes afgebroken, want zo vlak aan de zee wil je niet zitten als er een orkaan op komst is. Na kort overleg hebben we dan maar besloten dat het verstandigste de bergen intrekken is. Gearriveerd in hogere oorden, hebben we dus weer ons tentenkamp opgeslagen om een regenachtige nacht tegemoed te gaan.
dag 55: dinsdag 04/09/07
In de regen opgestaan en direct richting ferry gereden met in ons achterhoofd de mogelijkheid dat de ferry niet uit zou varen, wegens Henriette. Hoewel het al 20 jaar geleden is dat men aan deze kant van Mexico nog een orkaan gehad heeft, zijn de Mexicanen er toch niet zo bang van en laat men de ferry gewoon varen. Omdat we ons niet laten kennen, zijn we er dan ook maar opgestapt. Man, man... wat kan een boot wiegen en mijn maag heeft zich voor de 2e maal in een week volledig uitgeleefd. Wij zaten aan de ene kant van de 30 a 40 meter brede ferry en konden aan de overkant door het raampje kijken. Wat we daar zagen, stelde ons niet echt gerust. De ene moment zagen we alleen lucht en de andere moment keken we los in het water. Toen dan ook nog alle flessen van de bar hun evenwicht verloren en op de grond kapot sloegen, heb ik toch even een beetje gebibberd... Maar eind goed, al goed: na 6 uur kwam er land in zicht! En we leven nog...
We hebben dan in Los Mochis maar een hotelletje genomen om te bekomen van vorige nacht en onze wilde ferryrit.
dag 56: woensdag 05/09/07
Toen we vanmorgen wakker werden, merkten we dat alle straten blank stonden. Ongeveer een halve meter water stond er in de stad. Vannacht is Henriette langs gekomen waardoor er meerdere bomen hun takken en winkels hun reclamepanelen verloren hebben. Wat doen 2 Belgen en 1 Duitser als ze gevangen zitten in hun block? Pinten drinken en kaart spelen in de bar van hun hotel natuurlijk. Zo erg was Henriette niet voor ons, maar we hebben toch maar een nachtje bijgevraagd. Tegen de avond waren de straten al een beetje droger en zijn we met goede hoop in ons bed gekropen.
dag 57: donderdag 06/09/07
Omdat het vannacht aan een stuk door geregend heeft, staan de straten in de stad weer blank. Gelukkig is de regen nu gestopt en daarom hebben we besloten om de waterstroom te trosteren. Het viel al bij al nog mee, want zo gauw we buiten de stad waren, waren de straten weer droog. Vandaag hebben we dus koers gezet richting Acapulco, waar we den Dietwin na 2 maanden nog eens zullen ontmoeten. We mogen nu ook officieel zeggen dat we in de tropen zitten, want we zijn vandaag de tropic of cancer gepasseerd. Omdat het redelijk laat was en de hotels goedkoop zijn, hebben we hier in Mazatlan nogmaals een hotelleke genomen.
zondag 2 september 2007
Dronken Mexicaan, aarbeving, grote golven, dag sleutels...
dag 49: woensdag 29/08/07
Toen we vanmorgen opstonden, waren er al een paar vissers gearriveerd aan ons kampeerplekje. Ze zeiden gelukkig gewoon vriendelijk goeiendag en lieten ons verder gewoon doen. We zijn vandaag naar de oostelijke kant van Baja California gereden en hebben ondertussen onze kleren nog eens kunnen wassen en een internetcafeetje opgezocht. Aan deze kant van Baja is het enorm warm en zwoel, zelfs het zeewater kan niet meer voor verkoeling zorgen. Vanavond hebben we nog eens een camping genomen omdat we een doucheke echt wel konden gebruiken.
dag 50: donderdag 30/08/07
Toen ik vanmorgen wakker werd, was m'n maag zich aan't amuseren met het maken van toertjes van 360 graden. Iets daarna werd ik dan ook getrakteerd op een vloeibare specie, die zich langs alle kanten van mijn lichaam een weg naar buiten wist te vinden.
We hebben vandaag dan maar een hotelleke gepakt met airco zodat ik hier wat kan uitzieken en we morgen weer verder kunnen. Dafalgan, motilium en imodium: ik ben blij dat we het allemaal bijhebben.
dag 51: vrijdag 31/08/07
Vandaag ben ik 'genezen' en wel terug achterop de moto gekropen om snel weer naar de westkant van Baja te rijden. Het is ook wel warm, maar tenminste niet zo vochtig. Toen we een tussenpauze namen om ons te verfrissen met een colake in een klein cafeetje, zat daar ne poepzatte mexicaan wat tegen ons te lullen. Wij vonden dat wel een beetje grappig tot hij naar zijn auto ging en z'n megames aan ons wilde showen. Hij was nog niet aggressief, maar met ne zatte weer ge nooit. Toen de eigenaar door had dat wij het een beetje vreemd begonnen te vinden, heeft hij dit gast er met z'n klikken en z'n klakken buitengesmeten, maar dan ook letterlijk gesmeten. De Leo concludeerde hieruit dat ge in Mexico tenminste een show gratis bij uw cola krijgt, wat in Vegas niet het geval was...
Even later kreeg de Weking het idee om te gaan zwemmen, want hij had een schoon weggetje gezien naar't strand. Wij zijn weer even blijven steken in het diepe strandzand en de Leo heeft het zand wel van heel dichtbij gaan bekijken, maar het loonde de moeite. Het was een prachtig strand... 's Avonds hebben we onze tent opgeslagen in een midden van niks en hebben we een schoon cactuskampvuur gemaakt. Stinkt een beetje, maar brand goed...
dag 52: zaterdag 01/09/07
Magda, ne gelukkige verjaardag he. Ik hoop dat ons ma er aan gedacht heeft om een kaart in de bus te steken, want de laatste 20 jaar was ik altijd thuis om haar eraan te herinneren... Natuurlijk wil ik ook de Wittie ne goeiendag doen en de 2 goudvissen, als die nog leven in ieder geval. Ik meen mij ook nog te herinneren dat Lennert en Liene vandaag jarig zijn, dus zal ik die bij deze ook maar ne gelukkige verjaardag wensen.
We zijn vandaag La Paz doorgereden om al eens te kijken wat de ferries naar het vasteland te bekijken. De volgende vertrekt maandag, dus zullen we die nemen. Toen we in La Paz op aan een kraampje een paar taco's naar binnen aan't smakken waren, begon alles ineens nogal heftig te bewegen. Het was een aardbeving, die ons blijkbaar heel wat meer spanning bezorgde als de doorsnee Mexicaan. Toch kwamen ze uit de winkels enzo direct de straat opgelopen om van de gebouwen weg te vluchten. Gelukkig was het maar een kleine beving, die geen schade berokkend heeft. Met iets meer adrenaline in ons bloed als voorheen, zijn we dan maar uit La Paz gereden richting zuiden waar we aan een strand geslapen hebben met gigantische golven. Weking en Leo konden zich natuurlijk niet meer bedwingen en zijn in de golven gaan spelen (of hebben de golven met hen gespeeld?). De Weking had beter eerst even nagedacht en de motosleutel uit z'n broek gehaald, want nu zwerven er in de zee ergens motosleutels van ons rond. Gelukkig geen al te groot probleem, want we hebben nog een reservesleutel bij...
Toen we vanmorgen opstonden, waren er al een paar vissers gearriveerd aan ons kampeerplekje. Ze zeiden gelukkig gewoon vriendelijk goeiendag en lieten ons verder gewoon doen. We zijn vandaag naar de oostelijke kant van Baja California gereden en hebben ondertussen onze kleren nog eens kunnen wassen en een internetcafeetje opgezocht. Aan deze kant van Baja is het enorm warm en zwoel, zelfs het zeewater kan niet meer voor verkoeling zorgen. Vanavond hebben we nog eens een camping genomen omdat we een doucheke echt wel konden gebruiken.
dag 50: donderdag 30/08/07
Toen ik vanmorgen wakker werd, was m'n maag zich aan't amuseren met het maken van toertjes van 360 graden. Iets daarna werd ik dan ook getrakteerd op een vloeibare specie, die zich langs alle kanten van mijn lichaam een weg naar buiten wist te vinden.
We hebben vandaag dan maar een hotelleke gepakt met airco zodat ik hier wat kan uitzieken en we morgen weer verder kunnen. Dafalgan, motilium en imodium: ik ben blij dat we het allemaal bijhebben.
dag 51: vrijdag 31/08/07
Vandaag ben ik 'genezen' en wel terug achterop de moto gekropen om snel weer naar de westkant van Baja te rijden. Het is ook wel warm, maar tenminste niet zo vochtig. Toen we een tussenpauze namen om ons te verfrissen met een colake in een klein cafeetje, zat daar ne poepzatte mexicaan wat tegen ons te lullen. Wij vonden dat wel een beetje grappig tot hij naar zijn auto ging en z'n megames aan ons wilde showen. Hij was nog niet aggressief, maar met ne zatte weer ge nooit. Toen de eigenaar door had dat wij het een beetje vreemd begonnen te vinden, heeft hij dit gast er met z'n klikken en z'n klakken buitengesmeten, maar dan ook letterlijk gesmeten. De Leo concludeerde hieruit dat ge in Mexico tenminste een show gratis bij uw cola krijgt, wat in Vegas niet het geval was...
Even later kreeg de Weking het idee om te gaan zwemmen, want hij had een schoon weggetje gezien naar't strand. Wij zijn weer even blijven steken in het diepe strandzand en de Leo heeft het zand wel van heel dichtbij gaan bekijken, maar het loonde de moeite. Het was een prachtig strand... 's Avonds hebben we onze tent opgeslagen in een midden van niks en hebben we een schoon cactuskampvuur gemaakt. Stinkt een beetje, maar brand goed...
dag 52: zaterdag 01/09/07
Magda, ne gelukkige verjaardag he. Ik hoop dat ons ma er aan gedacht heeft om een kaart in de bus te steken, want de laatste 20 jaar was ik altijd thuis om haar eraan te herinneren... Natuurlijk wil ik ook de Wittie ne goeiendag doen en de 2 goudvissen, als die nog leven in ieder geval. Ik meen mij ook nog te herinneren dat Lennert en Liene vandaag jarig zijn, dus zal ik die bij deze ook maar ne gelukkige verjaardag wensen.
We zijn vandaag La Paz doorgereden om al eens te kijken wat de ferries naar het vasteland te bekijken. De volgende vertrekt maandag, dus zullen we die nemen. Toen we in La Paz op aan een kraampje een paar taco's naar binnen aan't smakken waren, begon alles ineens nogal heftig te bewegen. Het was een aardbeving, die ons blijkbaar heel wat meer spanning bezorgde als de doorsnee Mexicaan. Toch kwamen ze uit de winkels enzo direct de straat opgelopen om van de gebouwen weg te vluchten. Gelukkig was het maar een kleine beving, die geen schade berokkend heeft. Met iets meer adrenaline in ons bloed als voorheen, zijn we dan maar uit La Paz gereden richting zuiden waar we aan een strand geslapen hebben met gigantische golven. Weking en Leo konden zich natuurlijk niet meer bedwingen en zijn in de golven gaan spelen (of hebben de golven met hen gespeeld?). De Weking had beter eerst even nagedacht en de motosleutel uit z'n broek gehaald, want nu zwerven er in de zee ergens motosleutels van ons rond. Gelukkig geen al te groot probleem, want we hebben nog een reservesleutel bij...
Abonneren op:
Posts (Atom)