dag 140 - 146: donderdag 28/11/07 tot dinsdag 04/12/07
Ondertussen zijn tante Vera, Sarah en Chantal nog verjaard, dus allemaal nog ne gelukkige he...
Nog een weekje op het gemakske rondhangen in het dorp. Is het bewust of onderbewust, maar in ieder geval raken we de motor niet al te veel aan deze dagen. Gaan zwemmen met de hele Van Reeth kliek, spelen met de bengels, lekkere assado´s, uitgaan in de Sjeik en de Gerlind. Ja, echt moe moeten we ons hier niet maken.
De 4e ´s avonds om 8 uur vertrok onze bus dan richting Buenos Aires. De luxe zetels, die omgevormd konden worden in een bed, werden getest en goedgekeurd. Avondeten was inclusief, dus konden we voor 25 euro zeker niet klagen. Ma en pa, here we come...
dag 147: woensdag 05/12/07
Om 5 uur werden we gewekt voor het ontbijt. We bevonden ons nog een uurtje voor Buenos Aires en bij mij begon het allemaal al te kriebelen. De Weking heeft dus nog een hele dag kunnen rondsjouwen met een steeds zenuwachtiger wordende ik aan z´n zij. Om 18.00 namen we de bus vanuit het centrum naar de luchthaven. De bus dreigde vast te komen zitten in het drukke verkeer, maar onze supergetalenteerde buschauffeur geraakte gelukkig overal door. We waren dus nog goed op tijd op de luchthaven waar we nog even iets gingen drinken om op ons ma en ons pa te wachten.
Om 10 voor 9 ´s avonds kwamen ze dan buiten. Het weerzien was natuurlijk super. Het werd wel een beetje verstoord door de blunder van Lufthansa. Die waren namelijk ons pa zijne rolstoel in Frankfurt vergeten. Met een smile boden ze dan een ´prachtig´ Lufthansa-exemplaar aan. Verschrikkelijk onhandig is dat ding. De Weking is dan ook nog een beetje van zijn oren gaan maken, maar wees niet bang: ons ma had dat ook al een beetje gedaan. We hebben nu een telefoonnummer waar we morgen op moeten bellen. Die zouden het dan in orde moeten maken. Nu eerst naar het hotel, nog ene gaan drinken met ons ma en dan lekker in ons beddeke.
dag 148: donderdag 06/12/07
Vandaag heeft de Weking z´n benen kunnen verslijten. Om 10 uur ´s morgens is hij vertrokken. Eerst even naar een bureautje in het centrum, nadien ons pa komen halen en dan richting haven. Van het ene kantoortje naar het andere crossen. Een beetje de zielige uithangen als ze zeggen dat hij morgen terug moest komen. Af en toe kunnen toch wel eens profiteren van het feit dat ons pa in ne rolstoel zit. Om iets voor 3 zagen we de josmobiel dan aankomen. Nu nog wat douaneformaliteiten en een uurtje later konden we erin. De eerste confrontatie met de binnenkant van de josmobiel was niet echt fantastisch. Het marginale bootpersoneel had zich ermee geamuseerd om alle kleren uit de kasten te smijten, erop te trappen, windels af te rollen, met een schroevendraaier in blikken zwanworstjes te steken, enzovoort. Uiteindelijk was alles redelijk snel opgeruimd en met een beetje javel was alles weer spik en span. Voor alle duidelijkheid: het is gebeurd in Antwerpen of op de boot, dus wij denken nog steeds: ´viva Argentina´. Iets later zijn we goedgeluimd Buenos Aires buitengereden met een paar broeken van ons pa en wat make up van ons ma minder.
´s Avonds hebben we ons aan een naftpomp tussen de camions geparkeerd terwijl ons ma en ons pa al rustig op bed lagen te ronken. Wij hebben ons dan maar in de gang op de grond geïnstalleerd. De Weking heeft nu tenminste iets te vertellen, want er zijn er niet veel die op hun huwelijksreis samen met de schoonouders op de kamer moeten slapen he...
dag 149: vrijdag 07/12/07
Ik werd wakker met de woorden van ons ma: ´Neeje Jos, doet da ni´. Toen ik opkeek zag ik een fles water boven mijne kop en ne grote grimas van ons pa. Net op tijd gewaarschuwd door ons ma dus. Iets later waren we alweer op weg richting dorp. Een paar plas- en eetpauzes ingelast, maar toch goed doorgereden richting dorp. Toen de Weking siesta aan´t slapen was, zijn we nog evn verkeerd gereden, waardoor we nog wat meer kilometers moesten kloppen. Om een uur of 8 stonden we dan toch aan de fietsenwinkel van de Juan, waar de Siegbert en aanhang vlak daarna ook arriveerden. Bij de Juan thuis hebben we dan allemaal samen gezellig empanadas gegeten, waarna ze de Toyota en de josmobiel vlak bij de Juan thuis aan het riviertje gezet hebben om daar ne grote campingspot op te slaan.
Lufthansa heeft laten weten dat de rolstoel morgen bij de Juan afgeleverd zou worden. Dat zal in ieder geval een grote opluchting zijn...
zaterdag 8 december 2007
dinsdag 27 november 2007
Van Valle de la Luna tot Villa General Belgrano
Pff, lang geleden dat ik nog eens geschreven heb...
Eerst ga ik den Toon hier eens in de bloemekes zetten ze. Jullie weten het misschien allemaal nog niet, maar vanaf nu hebben wij officieel nen Belgisch kampioen in de familie. Nu kunnen we pas echt stoefen...
Toon, een hele dikke proficiat he... Echt knap gedaan!!!
dag 129: zaterdag 17/11/07
Dat Chili een pak moderner is als Bolivië is wel het minste dat je kan zeggen. Na even verder te rijden op de zandweg, kwamen we zelfs op pekweg terecht. Zonder het geluid van rammelende koffers zijn we dan verdergereden door het prachtige droge landschap tot San Pedro de Atacama. Morgen gaan we Valle de la Luna induiken, maar we hebben vandaag bij het passeren al flarden kunnen zien en zelfs dat was al enorm indrukwekkend. San Pedro de Atacama is een hypertoeristisch dorpje, dus hebben we hier maar een hostal genomen.
dag 130: zondag 18/11/07
Wat een dag, wat een dag!!!
Eerst zijn we Valle de la Luna ingereden. In het indrukwekkende maanlandschap hebben we met onze motorkostumekes nog even astronautje gespeeld. Net echt... Misschien hebben ze hier in den tijd hun filmke wel opgenomen.
Daarna was het weer gedaan met de pek. Na 250 km gravelweg door de bergen - heel mooi trouwens - kwamen we aan de grens. Een douanekantoor was er niet te vinden, enkel een politiekantoor. En weten jullie wat die flikken ons doodleuk vertelden: dat we onze uitreisstempel in San Pedro de Atacama hadden moeten ophalen... 250 km terug dus... Wij daar natuurlijk enorm van ons kl*ten maken. Ikke in´t Vlaams. Ze verstonden mij wel niet, maar ze wisten verdomd goed wat ik bedoelde. We hadden ten eerste geen naft genoeg meer om 250 km terug te rijden en ten tweede zeker geen goesting genoeg meer. De weg was niet bepaald goed te noemen en weg en terug zou dat dus 500 km voor niks betekenen. Op de vraag hoe we dat dan hadden moeten weten, konden ze geen antwoord geven. Ze konden alleen vertellen dat dat met heel veel toeristen gebeurde. De idiote Chilenen. Uiteindelijk was meneer de opperflik wel vriendelijk, want hij heeft dan een briefke geschreven voor de Argentijnse douane, die zich zoals elke normale douane direkt aan de grens bevond. In z´n briefke stond dat we toch in het zuiden Chili nog eens binnenrijden, dus dat het niet zo´n probleem was.
Aan de Argentijnse kant moesten ze eens goed lachen met de achterlijkheid van de Chileense douane en gaven ze onze stempel zonder problemen. We moesten zelfs niet betalen, maar misschien had Wekings accentje daar ook wel iets mee te maken...
In het douanekantoor na lange tijd het eerste toilet met bril gevonden en ik dacht terwijl ik erop zat: "Viva Argentina".
dag 131: maandag 19/11/07
Vanmorgen van ons kampeerplekje vertrokken en ontbijt genomen in San Antonio de los Cobres, een dorpje dat enorm gegroeid is tegenover twee jaar geleden. Verder gereden langs de prachtige pas van Tren de las Nubes. Dit deel gaan we met ons ma en ons pa nog eens rijden, maar het is zo prachtig dat het zeker geen kwaad kan om het dubbel te rijden. Twee jaar geleden hebben we dit stukje ook gereden en toen vond ik het ook al zo mooi, maar ik was precies een heel deel vergeten. Ja ma en pa, hier gaan jullie van genieten.
In ieder geval hadden we ´s avonds heel wat kilometers achter de rug en ergens tussen Salta en Tucuman hebben we dan een goei hotelleke gepakt.
dag 132: dinsdag 20/11/07
Ineens veel chance gehad vanmorgen. We dachten gisterenavond: "Ah, we gaan het er eens goed van pakken." We hadden ons eten lekker op de kamer laten komen, samen met een fleske wijn en een fleske bier, daarna nog wat chips en nootjes gegeten... Lekker allemaal.
Vanmorgen wilden we dus gaan betalen en dat meisje van de balie rekende alleen die chips en die nootjes uit de minibar aan. Wij netjes betaald en gezwegen over het eten en de drank en snel doorgereden. Hebben we weer gegeten en gezopen voor nikske...
We zijn weer goed doorgereden vandaag en zo´n 130 km voor Cordoba was de goesting om te rijden voorbij. In Jesus Maria hebben we halt gehouden en hebben we ons op poëtisch vlak nog eens helemaal laten gaan om een gedicht te schrijven voor ons ma.
dag 133: woensdag 21/11/07
Dat ons ma en den Toon vandaag verjaren, dat weten jullie allemaal al, maar toch nog eens gelukkige verjaardag aan alletwee...
Vanmorgen zijn we redelijk op tijd doorgereden en waren we al om een uur of half 11 in´t dorp. Eerst ons ma even gebeld voor hare verjaardag en dan hier en daar al eens een bezoekje gebracht. De Juan heeft ons een bed aangeboden, dus gebruiken we nu Juans en Naty´s huisje als uitvalsbasis om iedereen te bezoeken.
dag 134 - 139: woendag 22/11/07 tot dinsdag 27/11/07
Tante Liliane is den 22e verjaard, dus nog een gelukkige verjaardag he...
We zitten nu zo´n kleine week in´t dorp en het doet toch echt goed om zo eens een vakantie te nemen in de vakantie. We hebben bijna alle oude vrienden en kenissen al een bezoekje gebracht, zijn al gaan zwemmen in de rivier, hebben een beetje rondgesnord in de omgeving en zijn samen met de Juan naar Cordoba gereden. Op de terug weg van Cordoba nog half zijn gat in panne gevallen met de auto, maar Juan de handyman heeft het met enkel een keukenmes kunnen repareren. De Juan zijne kleine is echt fantastisch. Ze bleit alleen maar als het nodig is en lacht voor de rest altijd. Met haar dikke billekes en haar rond koppeke ziet ze er echt stralend uit.
We hebben ons busticket naar Buenos Aires al gekocht en daar gaan we dus de 5e december ons ma en ons pa ophalen. Bij de ouders van de Juan hebben we al logement voorzien. De josmobiel onderbrengen in het kleine voortuintje van de Juan zou een beetje moeilijk worden, denk ik...
Eerst ga ik den Toon hier eens in de bloemekes zetten ze. Jullie weten het misschien allemaal nog niet, maar vanaf nu hebben wij officieel nen Belgisch kampioen in de familie. Nu kunnen we pas echt stoefen...
Toon, een hele dikke proficiat he... Echt knap gedaan!!!
dag 129: zaterdag 17/11/07
Dat Chili een pak moderner is als Bolivië is wel het minste dat je kan zeggen. Na even verder te rijden op de zandweg, kwamen we zelfs op pekweg terecht. Zonder het geluid van rammelende koffers zijn we dan verdergereden door het prachtige droge landschap tot San Pedro de Atacama. Morgen gaan we Valle de la Luna induiken, maar we hebben vandaag bij het passeren al flarden kunnen zien en zelfs dat was al enorm indrukwekkend. San Pedro de Atacama is een hypertoeristisch dorpje, dus hebben we hier maar een hostal genomen.
dag 130: zondag 18/11/07
Wat een dag, wat een dag!!!
Eerst zijn we Valle de la Luna ingereden. In het indrukwekkende maanlandschap hebben we met onze motorkostumekes nog even astronautje gespeeld. Net echt... Misschien hebben ze hier in den tijd hun filmke wel opgenomen.
Daarna was het weer gedaan met de pek. Na 250 km gravelweg door de bergen - heel mooi trouwens - kwamen we aan de grens. Een douanekantoor was er niet te vinden, enkel een politiekantoor. En weten jullie wat die flikken ons doodleuk vertelden: dat we onze uitreisstempel in San Pedro de Atacama hadden moeten ophalen... 250 km terug dus... Wij daar natuurlijk enorm van ons kl*ten maken. Ikke in´t Vlaams. Ze verstonden mij wel niet, maar ze wisten verdomd goed wat ik bedoelde. We hadden ten eerste geen naft genoeg meer om 250 km terug te rijden en ten tweede zeker geen goesting genoeg meer. De weg was niet bepaald goed te noemen en weg en terug zou dat dus 500 km voor niks betekenen. Op de vraag hoe we dat dan hadden moeten weten, konden ze geen antwoord geven. Ze konden alleen vertellen dat dat met heel veel toeristen gebeurde. De idiote Chilenen. Uiteindelijk was meneer de opperflik wel vriendelijk, want hij heeft dan een briefke geschreven voor de Argentijnse douane, die zich zoals elke normale douane direkt aan de grens bevond. In z´n briefke stond dat we toch in het zuiden Chili nog eens binnenrijden, dus dat het niet zo´n probleem was.
Aan de Argentijnse kant moesten ze eens goed lachen met de achterlijkheid van de Chileense douane en gaven ze onze stempel zonder problemen. We moesten zelfs niet betalen, maar misschien had Wekings accentje daar ook wel iets mee te maken...
In het douanekantoor na lange tijd het eerste toilet met bril gevonden en ik dacht terwijl ik erop zat: "Viva Argentina".
dag 131: maandag 19/11/07
Vanmorgen van ons kampeerplekje vertrokken en ontbijt genomen in San Antonio de los Cobres, een dorpje dat enorm gegroeid is tegenover twee jaar geleden. Verder gereden langs de prachtige pas van Tren de las Nubes. Dit deel gaan we met ons ma en ons pa nog eens rijden, maar het is zo prachtig dat het zeker geen kwaad kan om het dubbel te rijden. Twee jaar geleden hebben we dit stukje ook gereden en toen vond ik het ook al zo mooi, maar ik was precies een heel deel vergeten. Ja ma en pa, hier gaan jullie van genieten.
In ieder geval hadden we ´s avonds heel wat kilometers achter de rug en ergens tussen Salta en Tucuman hebben we dan een goei hotelleke gepakt.
dag 132: dinsdag 20/11/07
Ineens veel chance gehad vanmorgen. We dachten gisterenavond: "Ah, we gaan het er eens goed van pakken." We hadden ons eten lekker op de kamer laten komen, samen met een fleske wijn en een fleske bier, daarna nog wat chips en nootjes gegeten... Lekker allemaal.
Vanmorgen wilden we dus gaan betalen en dat meisje van de balie rekende alleen die chips en die nootjes uit de minibar aan. Wij netjes betaald en gezwegen over het eten en de drank en snel doorgereden. Hebben we weer gegeten en gezopen voor nikske...
We zijn weer goed doorgereden vandaag en zo´n 130 km voor Cordoba was de goesting om te rijden voorbij. In Jesus Maria hebben we halt gehouden en hebben we ons op poëtisch vlak nog eens helemaal laten gaan om een gedicht te schrijven voor ons ma.
dag 133: woensdag 21/11/07
Dat ons ma en den Toon vandaag verjaren, dat weten jullie allemaal al, maar toch nog eens gelukkige verjaardag aan alletwee...
Vanmorgen zijn we redelijk op tijd doorgereden en waren we al om een uur of half 11 in´t dorp. Eerst ons ma even gebeld voor hare verjaardag en dan hier en daar al eens een bezoekje gebracht. De Juan heeft ons een bed aangeboden, dus gebruiken we nu Juans en Naty´s huisje als uitvalsbasis om iedereen te bezoeken.
dag 134 - 139: woendag 22/11/07 tot dinsdag 27/11/07
Tante Liliane is den 22e verjaard, dus nog een gelukkige verjaardag he...
We zitten nu zo´n kleine week in´t dorp en het doet toch echt goed om zo eens een vakantie te nemen in de vakantie. We hebben bijna alle oude vrienden en kenissen al een bezoekje gebracht, zijn al gaan zwemmen in de rivier, hebben een beetje rondgesnord in de omgeving en zijn samen met de Juan naar Cordoba gereden. Op de terug weg van Cordoba nog half zijn gat in panne gevallen met de auto, maar Juan de handyman heeft het met enkel een keukenmes kunnen repareren. De Juan zijne kleine is echt fantastisch. Ze bleit alleen maar als het nodig is en lacht voor de rest altijd. Met haar dikke billekes en haar rond koppeke ziet ze er echt stralend uit.
We hebben ons busticket naar Buenos Aires al gekocht en daar gaan we dus de 5e december ons ma en ons pa ophalen. Bij de ouders van de Juan hebben we al logement voorzien. De josmobiel onderbrengen in het kleine voortuintje van de Juan zou een beetje moeilijk worden, denk ik...
dinsdag 20 november 2007
Gelukkige verjaardag ma
Ons ma wordt eenenvijftig
Jaja, dat is al deftig
Klink maar met de glazen wijn
Spijtig dat we er niet bij zijn
We vieren het binnen 2 weken
Hier samen in zuidelijke streken
Klink maar met de glazen wijn
Spijtig dat we er niet bij zijn
We vieren het binnen 2 weken
Hier samen in zuidelijke streken
Ma, een hele gelukkige verjaardag he...
Toon, we mogen natuurlijk niet vergeten jou een gelukkige verjaardag te wensen. Wij wensen voor jou dat je dit jaar weer vaak het podium van dichtbij moogt bekijken en dat ge veel kussen moogt krijgen van ferme bloemenmeisjes...
zaterdag 17 november 2007
Salar de Uyuni
dag 127: donderdag 15/11/07
Eerst moesten we nog een 60km over de slechte weg rijden tot Colchani, waar we onze tank nog eens volgegooid hebben voor het gigantische zoutmeer van Uyuni op te draaien. Naar´t schijnt is het het grootste zoutmeer van de wereld en dat kan ik wel geloven. Midden in het zoutmeer staat een hotelletje gebouwd uit zoutblokken, waar wij vanavond de enige gasten zijn en een lekker avondeten bij kaarslicht gehad hebben. Er is namelijk geen elektriciteit. Vanavond zijn er nog 2 Duitsers met de fiets voorbij gekomen, die de Zwitsers kennen, waarmee wij op de boot zaten van Panama naar Columbië. Normaal gezien halen we ze morgen nog wel in...
dag 128: vrijdag 16/11/07
Vanmorgen hadden we Johanna en Michael snel ingehaald. Na even te staan buurten, kwam de Weking op het idee om de fietsen achteraan de moto te binden en en zo op sleeptouw te nemen tot het eilandje in het zoutmeer. Zo gezegd zo gedaan en het ging verrassend goed. Met snelheden tot bijna 40 per uur, ging hun gemiddelde snelheid van de dag snel de hoogte in. Aan het eilandje, wat hun geplande slaapplek was, hebben we dan afscheid genomen. Het was echt een tof koppel, dus hopelijk zien we elkaar nog eens terug in België of Duitsland.
Wij zijn dan verder gereden uit het zoutmeer, waarna een weg volgde, die nog slechter was dan de weg voor het zoutmeer. We wisten niet dat het kon, maar geloof me: het kon. Over de slechte weg, die soms niet meer was dan een paar sporen van voorgangers door een of ander zoutmeertje, zijn we dan toch nog aan de Chileense grens geraakt. Aan de Boliviaanse kant zat er weer nen afzetter, die geld wilde hebben. Zin om een discutie te beginnen hadden we niet, dus mag hij z´n 2,5 euro hebben. Aan de Chileense kant waren ze vriendelijk en ging alles vlot. Ze hebben hier een fantastisch computersysteem, want ze wisten zelfs dat de Weking al eens met die moto in Chile geweest was. Uiteindelijk een campingspot gevonden in heel los zand achter een klein duintje, dat ons voor de wind moest beschutten.
Eerst moesten we nog een 60km over de slechte weg rijden tot Colchani, waar we onze tank nog eens volgegooid hebben voor het gigantische zoutmeer van Uyuni op te draaien. Naar´t schijnt is het het grootste zoutmeer van de wereld en dat kan ik wel geloven. Midden in het zoutmeer staat een hotelletje gebouwd uit zoutblokken, waar wij vanavond de enige gasten zijn en een lekker avondeten bij kaarslicht gehad hebben. Er is namelijk geen elektriciteit. Vanavond zijn er nog 2 Duitsers met de fiets voorbij gekomen, die de Zwitsers kennen, waarmee wij op de boot zaten van Panama naar Columbië. Normaal gezien halen we ze morgen nog wel in...
dag 128: vrijdag 16/11/07
Vanmorgen hadden we Johanna en Michael snel ingehaald. Na even te staan buurten, kwam de Weking op het idee om de fietsen achteraan de moto te binden en en zo op sleeptouw te nemen tot het eilandje in het zoutmeer. Zo gezegd zo gedaan en het ging verrassend goed. Met snelheden tot bijna 40 per uur, ging hun gemiddelde snelheid van de dag snel de hoogte in. Aan het eilandje, wat hun geplande slaapplek was, hebben we dan afscheid genomen. Het was echt een tof koppel, dus hopelijk zien we elkaar nog eens terug in België of Duitsland.
Wij zijn dan verder gereden uit het zoutmeer, waarna een weg volgde, die nog slechter was dan de weg voor het zoutmeer. We wisten niet dat het kon, maar geloof me: het kon. Over de slechte weg, die soms niet meer was dan een paar sporen van voorgangers door een of ander zoutmeertje, zijn we dan toch nog aan de Chileense grens geraakt. Aan de Boliviaanse kant zat er weer nen afzetter, die geld wilde hebben. Zin om een discutie te beginnen hadden we niet, dus mag hij z´n 2,5 euro hebben. Aan de Chileense kant waren ze vriendelijk en ging alles vlot. Ze hebben hier een fantastisch computersysteem, want ze wisten zelfs dat de Weking al eens met die moto in Chile geweest was. Uiteindelijk een campingspot gevonden in heel los zand achter een klein duintje, dat ons voor de wind moest beschutten.
De gevaarlijkste en de slechtste weg
dag 123: zondag 11/11/07
Trigven, veel plezier op je geboortefeest vandaag...
Eerst nog even een goed ontbijt genomen in Cuzco en dan vertrokken om de Peruaanse hoogvlaktes op te zoeken. Weer tot 4300 en hoger, maar gelukkig niet al te veel steigen en dalen, want La Poderosa durft hare `poder´wel eens te verliezen op deze hoogten.
We hebben ontdekt dat Peruanen bezige bijen zijn, want de boertjes met hun schoon geploegde akkertjes maakten het ons moeilijk om te kamperen, dus hebben we in Juli (in november he), een dorpke aan het Titicacameer, een hotelletje genomen.
dag 124: maandag 12/11/07
Bolivië binnengereden via de gemakkelijkste grensovergang tot hiertoe. Vlak over de grens in Copacabana een hapje gegeten met zicht op het Titicacameer (blijft een grappige naam he). Toen we iets later een ferrietje over het meer moesten nemen, kwamen we nog een overbeladen Tsjech op een 1150 gs en een Spanjaard en een Columbiaan op de fiets tegen.
In de namiddag zijn we La Paz binnengereden op zoek naar de bmw-dealer, die geen bmw-dealer bleek te zijn. Op zoek naar een hotelletje, kwamen we Normen tegen. Een vriendelijke Duitser met Hollanse ouders, die al een paar jaar met z´n Yamaha Teneree onderweg was. ´s Avonds hebben we afgesproken om samen een pintje te gaan pakken en zo was het weer een gezellige avond. Normen is zeker de reiziger met de tofste verhalen of lag het er misschien aan dat hij ze zo goed kon vertellen?
dag 125: dinsdag 13/11/07
´Death Road´, ´El Camino de la Muerte´, ´De gevaarlijkste weg ter wereld´: allemaal namen voor de weg die we vandaag gereden hebben. Door de nieuwe asfaltweg, die men aangelegd heeft voor de vrachtwagens, heet de weg gelukkig veel van z´n gevaar verloren. Uit La Paz zijn we vertrokken richting Coroico via de nieuwe weg om terug te komen via de oude. De smalle stukken met diepe afgronden zijn vaak echt huiveringwekkend. Je kan je niet voorstellen dat hierover ooit vrachtwagens reden. De vele kruizen verraden wel waar de naam Death Road vandaan komt. We zijn nog zo´n 70 km ten zuiden van La Paz gereden, waar we in onze tram gekropen zijn.
dag 126: woensdag 14/11/07
Gisteren de gevaarlijkste weg ter wereld, vandaag de slechtste weg ter wereld. Eerst moesten we de roadblocks van de stakende mensen passeren, maar gelukkig zijn ze hier zelfs te tam om fatsoenlijk te staken, dus dat was niet zo moeilijk. Nadien moesten we de verschrikkelijk slechte gracelweg opdraaien. Toen we ´s avonds helemaal uiteengerammeld een kampeerplekje zochten, zijn we op een fietspadje baland dat in ieder geval beter reed dan de echte weg...
Trigven, veel plezier op je geboortefeest vandaag...
Eerst nog even een goed ontbijt genomen in Cuzco en dan vertrokken om de Peruaanse hoogvlaktes op te zoeken. Weer tot 4300 en hoger, maar gelukkig niet al te veel steigen en dalen, want La Poderosa durft hare `poder´wel eens te verliezen op deze hoogten.
We hebben ontdekt dat Peruanen bezige bijen zijn, want de boertjes met hun schoon geploegde akkertjes maakten het ons moeilijk om te kamperen, dus hebben we in Juli (in november he), een dorpke aan het Titicacameer, een hotelletje genomen.
dag 124: maandag 12/11/07
Bolivië binnengereden via de gemakkelijkste grensovergang tot hiertoe. Vlak over de grens in Copacabana een hapje gegeten met zicht op het Titicacameer (blijft een grappige naam he). Toen we iets later een ferrietje over het meer moesten nemen, kwamen we nog een overbeladen Tsjech op een 1150 gs en een Spanjaard en een Columbiaan op de fiets tegen.
In de namiddag zijn we La Paz binnengereden op zoek naar de bmw-dealer, die geen bmw-dealer bleek te zijn. Op zoek naar een hotelletje, kwamen we Normen tegen. Een vriendelijke Duitser met Hollanse ouders, die al een paar jaar met z´n Yamaha Teneree onderweg was. ´s Avonds hebben we afgesproken om samen een pintje te gaan pakken en zo was het weer een gezellige avond. Normen is zeker de reiziger met de tofste verhalen of lag het er misschien aan dat hij ze zo goed kon vertellen?
dag 125: dinsdag 13/11/07
´Death Road´, ´El Camino de la Muerte´, ´De gevaarlijkste weg ter wereld´: allemaal namen voor de weg die we vandaag gereden hebben. Door de nieuwe asfaltweg, die men aangelegd heeft voor de vrachtwagens, heet de weg gelukkig veel van z´n gevaar verloren. Uit La Paz zijn we vertrokken richting Coroico via de nieuwe weg om terug te komen via de oude. De smalle stukken met diepe afgronden zijn vaak echt huiveringwekkend. Je kan je niet voorstellen dat hierover ooit vrachtwagens reden. De vele kruizen verraden wel waar de naam Death Road vandaan komt. We zijn nog zo´n 70 km ten zuiden van La Paz gereden, waar we in onze tram gekropen zijn.
dag 126: woensdag 14/11/07
Gisteren de gevaarlijkste weg ter wereld, vandaag de slechtste weg ter wereld. Eerst moesten we de roadblocks van de stakende mensen passeren, maar gelukkig zijn ze hier zelfs te tam om fatsoenlijk te staken, dus dat was niet zo moeilijk. Nadien moesten we de verschrikkelijk slechte gracelweg opdraaien. Toen we ´s avonds helemaal uiteengerammeld een kampeerplekje zochten, zijn we op een fietspadje baland dat in ieder geval beter reed dan de echte weg...
zaterdag 10 november 2007
Van Pisco tot Cuzco
dag 120: donderdag 08/11/07
Van 0 tot 4330 m stijgen op één dag. Dat hebben we gedaan vandaag en het was de moeite. Peru is echt knap. Vanuit de woestijn, waar we nog een sympathieke Duitser op de moto tegenkwamen, zijn we via de hoogste zandduin van de wereld richting 4000m geklommen. Het was al redelijk laat toen we een kampeerplekje vonden en het was vooral heel koud. Verdekke, wat was het koud... Zeker als je daar net uit de warmte van de woestijn komt. Toen ons tentje recht stond, zijn we dus snel in onze warme slaapzakjes gekropen en hebben we onze oogjes toe gedaan...
dag 121: vrijdag 09/11/07
Toen we vanmorgen doorreden en we op alle riviertjes, die we tegenkwamen ijs zagen liggen, begreep ik waarom ik het zo koud had gisteren. Na weer even te stijgen naar 4300 m, begonnen we aan de afdaling, die voor heel wat verwarming zorgde. Toen we ´s middags zaten te lunchen aan een rivierke, zaten we al weer te puffen van de warmte. Omdat we ´s avonds geen goei kampeerplekje konden vinden hebben we voor 1,25 euro in Limatambo een ´camping´ genomen. Slapen op ne schone gazon kan zeker geen kwaad.
dag 122: zaterdag 10/11/07
Annelies en Trigven, een gelukkige verjaardag!!
Vanmorgen hebben we de 70 km, die ons nog restte om tot Cuzco te geraken, gereden en hebben we hier een hostal genomen. Cuzco is echt een knappe stad met allerlei gezellig pleintjes, maar naar mijn goesting lopen er hier iets te veel toeristen rond. We hebben besloten om niet naar Machu Picchu te gaan. We weten dat het heel schoon is enzo, maar dat grapje zou ons zo´n 200 dollar kosten en dat vinden we iets te veel van het goeie. Die stenen blijven daar nog wel een tijdje liggen, dus kunnen we nog altijd komen kijken. Ondertussen hebben we ook ontdekt dat onze schokdemper ongeveer ten dode opgeschreven is en dat komt ons niet al te goed van pas voor de gravelwegen die ons te wachten staan. Hopelijk vinden we bij de bmw dealer in La Paz hiervoor een oplossing.
Van 0 tot 4330 m stijgen op één dag. Dat hebben we gedaan vandaag en het was de moeite. Peru is echt knap. Vanuit de woestijn, waar we nog een sympathieke Duitser op de moto tegenkwamen, zijn we via de hoogste zandduin van de wereld richting 4000m geklommen. Het was al redelijk laat toen we een kampeerplekje vonden en het was vooral heel koud. Verdekke, wat was het koud... Zeker als je daar net uit de warmte van de woestijn komt. Toen ons tentje recht stond, zijn we dus snel in onze warme slaapzakjes gekropen en hebben we onze oogjes toe gedaan...
dag 121: vrijdag 09/11/07
Toen we vanmorgen doorreden en we op alle riviertjes, die we tegenkwamen ijs zagen liggen, begreep ik waarom ik het zo koud had gisteren. Na weer even te stijgen naar 4300 m, begonnen we aan de afdaling, die voor heel wat verwarming zorgde. Toen we ´s middags zaten te lunchen aan een rivierke, zaten we al weer te puffen van de warmte. Omdat we ´s avonds geen goei kampeerplekje konden vinden hebben we voor 1,25 euro in Limatambo een ´camping´ genomen. Slapen op ne schone gazon kan zeker geen kwaad.
dag 122: zaterdag 10/11/07
Annelies en Trigven, een gelukkige verjaardag!!
Vanmorgen hebben we de 70 km, die ons nog restte om tot Cuzco te geraken, gereden en hebben we hier een hostal genomen. Cuzco is echt een knappe stad met allerlei gezellig pleintjes, maar naar mijn goesting lopen er hier iets te veel toeristen rond. We hebben besloten om niet naar Machu Picchu te gaan. We weten dat het heel schoon is enzo, maar dat grapje zou ons zo´n 200 dollar kosten en dat vinden we iets te veel van het goeie. Die stenen blijven daar nog wel een tijdje liggen, dus kunnen we nog altijd komen kijken. Ondertussen hebben we ook ontdekt dat onze schokdemper ongeveer ten dode opgeschreven is en dat komt ons niet al te goed van pas voor de gravelwegen die ons te wachten staan. Hopelijk vinden we bij de bmw dealer in La Paz hiervoor een oplossing.
woensdag 7 november 2007
Van de bergen in de woestijn
dag 114: vrijdag 02/11/07
Bijna heel de dag hebben we ons boven de 3500m grens bevonden met prachtige uitzichten tot gevolg. Aan de kant van de weg zijn de vrouwen de varkens met gasbranders aan het bewerken en ik moet zeggen: als ze dan klaar zijn, zien ze er ten eerste grappig uit en ze zijn nog redelijk lekker uit. Op een prachtig siesta plekje nog even genoten van het niksdoen tot we wakkergeschud werden door een jeep met wel hele harde panfluitmuziek. In Catacocha hebben we een hotelleke gepakt.
dag 115: zaterdag 03/11/07
De grens met Peru overschrijden was zo rustig en kalm dat het zelfs plezant werd. We kwamen er nog twee toffe Amerikanen tegen op Suzuki V-Stroms. Zij reden noordelijk en zeiden dat we Peru heel mooi zouden vinden en gelijk hadden ze... Zo´n 100 km voorbij de grens opteerden we voor 40 km gravel in plaats van 80 km omrijden. Het viel hier meteen op hoeveel armer Peru is dan Ecuador. De gravelweg bracht ons al snel in een woestijnlandschap dat we eerlijk gezegd niet verwacht hadden. Misschien toch eens een toeristenboekske lezen... In Olmos hebben we dan onze eerste nacht in Peru doorgebracht.
dag 116: zondag 04/11/07
Het woestijnlandschap is echt prachtig. Het is alleen spijtig dat de Peruanen ranzigaards zijn. Overal dumpen ze hun vuil. Het was van Mexico geleden dat we dat nog gezien hebben en volgens mij is het hier nog gekker als in Mexico. Toen ik vandaag naast de weg ineens koehoorns zag liggen, hebben we die dingen van voor op de moto gebonden. De Weking moest er eerst even aan wennen, maar mijn enthoustiasme had hem al snel overtuigd. Nu hebben we eindelijk een waardige vervanger voor ons Spa-manneke dat ze in Prince Rupert in Canada gepikt hadden. Toen ik even later de Weking zei dat ikniet wist of hij boven op die grote duin kon geraken, was hij al snel vertrokken en even later stond hij er bovenop, zoals verwacht.
dag 117: maandag 05/11/07
Gelukkige verjaardag vake... Aan de telefoon klonk hij nog rond en gezond, dus kan hij er weer een jaartje tegen...
Vandaag hebben we nog zo´n 12 km gereden tot Chimbote, waar we een rustdagje houden. Het werd dringend tijd om ons huishoudelijk werk nog eens op orde te stellen, dus hebben we ons kleren laten wassen, ons schoenen laten poetsen en ons koffers nog eens uitgekuisd, wat echt heel dringend nodig was.
dag 118: dinsdag 06/11/07
Na onze verdiende rustdag zijn we weer de woestijn ingedoken. Onderweg nog aan het strand gaan kijken met een hoop rode krabben en een paar gigantische dode pelikanen. ´s Avonds hebben we gekampeerd in het nationaal reservaat van Lachay geslapen. Het was een prachtige groene plek midden in de woestijn, echt wonderbaar. De mist maakte het allemaal een beetje spooky, zeker als je weet dat ik net vandaag het gelijknamige boek van Stephen King uitgelezen heb... (jaja, ik kan toch lezen)
dag 119: woensdag 07/11/07
We wilden vanmorgen wachten tot de mist wat was weggetrokken om onze tent te laten drogen, maar toen dat om half 10 nog niet gebeurd was, zijn we toch maar doorgereden met een natte tent. Vandaag moesten we Lima door en de Amerikanen aan de grens hadden ons gewaarschuwd dat dat een hele opgave was, maar al bij al viel het nog mee. Toen we zagen dat het oude centrum precies toch wel de moeite was, hebben we nog even getwijfeld of we er toch zouden inrijden, maar omdat we geen zin hadden in de drukte van een grootstad, hebben we toch besloten om door te rijden. We zijn nog tot in Pisco geraakt. Dit stadje is enorm hard getroffen door de aardbeving van 15 augustus. De meeste mensen wonen hier nu in tenten en bij het bekijken van sommige half vervallen gebouwen, moet je soms even slikken. We hebben dan maar dat ene hotelletje gepakt dat nog heel was...
Bijna heel de dag hebben we ons boven de 3500m grens bevonden met prachtige uitzichten tot gevolg. Aan de kant van de weg zijn de vrouwen de varkens met gasbranders aan het bewerken en ik moet zeggen: als ze dan klaar zijn, zien ze er ten eerste grappig uit en ze zijn nog redelijk lekker uit. Op een prachtig siesta plekje nog even genoten van het niksdoen tot we wakkergeschud werden door een jeep met wel hele harde panfluitmuziek. In Catacocha hebben we een hotelleke gepakt.
dag 115: zaterdag 03/11/07
De grens met Peru overschrijden was zo rustig en kalm dat het zelfs plezant werd. We kwamen er nog twee toffe Amerikanen tegen op Suzuki V-Stroms. Zij reden noordelijk en zeiden dat we Peru heel mooi zouden vinden en gelijk hadden ze... Zo´n 100 km voorbij de grens opteerden we voor 40 km gravel in plaats van 80 km omrijden. Het viel hier meteen op hoeveel armer Peru is dan Ecuador. De gravelweg bracht ons al snel in een woestijnlandschap dat we eerlijk gezegd niet verwacht hadden. Misschien toch eens een toeristenboekske lezen... In Olmos hebben we dan onze eerste nacht in Peru doorgebracht.
dag 116: zondag 04/11/07
Het woestijnlandschap is echt prachtig. Het is alleen spijtig dat de Peruanen ranzigaards zijn. Overal dumpen ze hun vuil. Het was van Mexico geleden dat we dat nog gezien hebben en volgens mij is het hier nog gekker als in Mexico. Toen ik vandaag naast de weg ineens koehoorns zag liggen, hebben we die dingen van voor op de moto gebonden. De Weking moest er eerst even aan wennen, maar mijn enthoustiasme had hem al snel overtuigd. Nu hebben we eindelijk een waardige vervanger voor ons Spa-manneke dat ze in Prince Rupert in Canada gepikt hadden. Toen ik even later de Weking zei dat ikniet wist of hij boven op die grote duin kon geraken, was hij al snel vertrokken en even later stond hij er bovenop, zoals verwacht.
dag 117: maandag 05/11/07
Gelukkige verjaardag vake... Aan de telefoon klonk hij nog rond en gezond, dus kan hij er weer een jaartje tegen...
Vandaag hebben we nog zo´n 12 km gereden tot Chimbote, waar we een rustdagje houden. Het werd dringend tijd om ons huishoudelijk werk nog eens op orde te stellen, dus hebben we ons kleren laten wassen, ons schoenen laten poetsen en ons koffers nog eens uitgekuisd, wat echt heel dringend nodig was.
dag 118: dinsdag 06/11/07
Na onze verdiende rustdag zijn we weer de woestijn ingedoken. Onderweg nog aan het strand gaan kijken met een hoop rode krabben en een paar gigantische dode pelikanen. ´s Avonds hebben we gekampeerd in het nationaal reservaat van Lachay geslapen. Het was een prachtige groene plek midden in de woestijn, echt wonderbaar. De mist maakte het allemaal een beetje spooky, zeker als je weet dat ik net vandaag het gelijknamige boek van Stephen King uitgelezen heb... (jaja, ik kan toch lezen)
dag 119: woensdag 07/11/07
We wilden vanmorgen wachten tot de mist wat was weggetrokken om onze tent te laten drogen, maar toen dat om half 10 nog niet gebeurd was, zijn we toch maar doorgereden met een natte tent. Vandaag moesten we Lima door en de Amerikanen aan de grens hadden ons gewaarschuwd dat dat een hele opgave was, maar al bij al viel het nog mee. Toen we zagen dat het oude centrum precies toch wel de moeite was, hebben we nog even getwijfeld of we er toch zouden inrijden, maar omdat we geen zin hadden in de drukte van een grootstad, hebben we toch besloten om door te rijden. We zijn nog tot in Pisco geraakt. Dit stadje is enorm hard getroffen door de aardbeving van 15 augustus. De meeste mensen wonen hier nu in tenten en bij het bekijken van sommige half vervallen gebouwen, moet je soms even slikken. We hebben dan maar dat ene hotelletje gepakt dat nog heel was...
Abonneren op:
Posts (Atom)