Gelukkige verjaardag ma

Ons ma wordt eenenvijftig

Jaja, dat is al deftig

Klink maar met de glazen wijn
Spijtig dat we er niet bij zijn

We vieren het binnen 2 weken
Hier samen in zuidelijke streken

Ma, een hele gelukkige verjaardag he...

Toon, we mogen natuurlijk niet vergeten jou een gelukkige verjaardag te wensen. Wij wensen voor jou dat je dit jaar weer vaak het podium van dichtbij moogt bekijken en dat ge veel kussen moogt krijgen van ferme bloemenmeisjes...

Salar de Uyuni

dag 127: donderdag 15/11/07

Eerst moesten we nog een 60km over de slechte weg rijden tot Colchani, waar we onze tank nog eens volgegooid hebben voor het gigantische zoutmeer van Uyuni op te draaien. Naar´t schijnt is het het grootste zoutmeer van de wereld en dat kan ik wel geloven. Midden in het zoutmeer staat een hotelletje gebouwd uit zoutblokken, waar wij vanavond de enige gasten zijn en een lekker avondeten bij kaarslicht gehad hebben. Er is namelijk geen elektriciteit. Vanavond zijn er nog 2 Duitsers met de fiets voorbij gekomen, die de Zwitsers kennen, waarmee wij op de boot zaten van Panama naar Columbië. Normaal gezien halen we ze morgen nog wel in...

dag 128: vrijdag 16/11/07

Vanmorgen hadden we Johanna en Michael snel ingehaald. Na even te staan buurten, kwam de Weking op het idee om de fietsen achteraan de moto te binden en en zo op sleeptouw te nemen tot het eilandje in het zoutmeer. Zo gezegd zo gedaan en het ging verrassend goed. Met snelheden tot bijna 40 per uur, ging hun gemiddelde snelheid van de dag snel de hoogte in. Aan het eilandje, wat hun geplande slaapplek was, hebben we dan afscheid genomen. Het was echt een tof koppel, dus hopelijk zien we elkaar nog eens terug in België of Duitsland.
Wij zijn dan verder gereden uit het zoutmeer, waarna een weg volgde, die nog slechter was dan de weg voor het zoutmeer. We wisten niet dat het kon, maar geloof me: het kon. Over de slechte weg, die soms niet meer was dan een paar sporen van voorgangers door een of ander zoutmeertje, zijn we dan toch nog aan de Chileense grens geraakt. Aan de Boliviaanse kant zat er weer nen afzetter, die geld wilde hebben. Zin om een discutie te beginnen hadden we niet, dus mag hij z´n 2,5 euro hebben. Aan de Chileense kant waren ze vriendelijk en ging alles vlot. Ze hebben hier een fantastisch computersysteem, want ze wisten zelfs dat de Weking al eens met die moto in Chile geweest was. Uiteindelijk een campingspot gevonden in heel los zand achter een klein duintje, dat ons voor de wind moest beschutten.

De gevaarlijkste en de slechtste weg

dag 123: zondag 11/11/07

Trigven, veel plezier op je geboortefeest vandaag...

Eerst nog even een goed ontbijt genomen in Cuzco en dan vertrokken om de Peruaanse hoogvlaktes op te zoeken. Weer tot 4300 en hoger, maar gelukkig niet al te veel steigen en dalen, want La Poderosa durft hare `poder´wel eens te verliezen op deze hoogten.
We hebben ontdekt dat Peruanen bezige bijen zijn, want de boertjes met hun schoon geploegde akkertjes maakten het ons moeilijk om te kamperen, dus hebben we in Juli (in november he), een dorpke aan het Titicacameer, een hotelletje genomen.

dag 124: maandag 12/11/07

Bolivië binnengereden via de gemakkelijkste grensovergang tot hiertoe. Vlak over de grens in Copacabana een hapje gegeten met zicht op het Titicacameer (blijft een grappige naam he). Toen we iets later een ferrietje over het meer moesten nemen, kwamen we nog een overbeladen Tsjech op een 1150 gs en een Spanjaard en een Columbiaan op de fiets tegen.
In de namiddag zijn we La Paz binnengereden op zoek naar de bmw-dealer, die geen bmw-dealer bleek te zijn. Op zoek naar een hotelletje, kwamen we Normen tegen. Een vriendelijke Duitser met Hollanse ouders, die al een paar jaar met z´n Yamaha Teneree onderweg was. ´s Avonds hebben we afgesproken om samen een pintje te gaan pakken en zo was het weer een gezellige avond. Normen is zeker de reiziger met de tofste verhalen of lag het er misschien aan dat hij ze zo goed kon vertellen?

dag 125: dinsdag 13/11/07

´Death Road´, ´El Camino de la Muerte´, ´De gevaarlijkste weg ter wereld´: allemaal namen voor de weg die we vandaag gereden hebben. Door de nieuwe asfaltweg, die men aangelegd heeft voor de vrachtwagens, heet de weg gelukkig veel van z´n gevaar verloren. Uit La Paz zijn we vertrokken richting Coroico via de nieuwe weg om terug te komen via de oude. De smalle stukken met diepe afgronden zijn vaak echt huiveringwekkend. Je kan je niet voorstellen dat hierover ooit vrachtwagens reden. De vele kruizen verraden wel waar de naam Death Road vandaan komt. We zijn nog zo´n 70 km ten zuiden van La Paz gereden, waar we in onze tram gekropen zijn.

dag 126: woensdag 14/11/07

Gisteren de gevaarlijkste weg ter wereld, vandaag de slechtste weg ter wereld. Eerst moesten we de roadblocks van de stakende mensen passeren, maar gelukkig zijn ze hier zelfs te tam om fatsoenlijk te staken, dus dat was niet zo moeilijk. Nadien moesten we de verschrikkelijk slechte gracelweg opdraaien. Toen we ´s avonds helemaal uiteengerammeld een kampeerplekje zochten, zijn we op een fietspadje baland dat in ieder geval beter reed dan de echte weg...

Van Pisco tot Cuzco

dag 120: donderdag 08/11/07

Van 0 tot 4330 m stijgen op één dag. Dat hebben we gedaan vandaag en het was de moeite. Peru is echt knap. Vanuit de woestijn, waar we nog een sympathieke Duitser op de moto tegenkwamen, zijn we via de hoogste zandduin van de wereld richting 4000m geklommen. Het was al redelijk laat toen we een kampeerplekje vonden en het was vooral heel koud. Verdekke, wat was het koud... Zeker als je daar net uit de warmte van de woestijn komt. Toen ons tentje recht stond, zijn we dus snel in onze warme slaapzakjes gekropen en hebben we onze oogjes toe gedaan...

dag 121: vrijdag 09/11/07

Toen we vanmorgen doorreden en we op alle riviertjes, die we tegenkwamen ijs zagen liggen, begreep ik waarom ik het zo koud had gisteren. Na weer even te stijgen naar 4300 m, begonnen we aan de afdaling, die voor heel wat verwarming zorgde. Toen we ´s middags zaten te lunchen aan een rivierke, zaten we al weer te puffen van de warmte. Omdat we ´s avonds geen goei kampeerplekje konden vinden hebben we voor 1,25 euro in Limatambo een ´camping´ genomen. Slapen op ne schone gazon kan zeker geen kwaad.

dag 122: zaterdag 10/11/07

Annelies en Trigven, een gelukkige verjaardag!!

Vanmorgen hebben we de 70 km, die ons nog restte om tot Cuzco te geraken, gereden en hebben we hier een hostal genomen. Cuzco is echt een knappe stad met allerlei gezellig pleintjes, maar naar mijn goesting lopen er hier iets te veel toeristen rond. We hebben besloten om niet naar Machu Picchu te gaan. We weten dat het heel schoon is enzo, maar dat grapje zou ons zo´n 200 dollar kosten en dat vinden we iets te veel van het goeie. Die stenen blijven daar nog wel een tijdje liggen, dus kunnen we nog altijd komen kijken. Ondertussen hebben we ook ontdekt dat onze schokdemper ongeveer ten dode opgeschreven is en dat komt ons niet al te goed van pas voor de gravelwegen die ons te wachten staan. Hopelijk vinden we bij de bmw dealer in La Paz hiervoor een oplossing.

Van de bergen in de woestijn

dag 114: vrijdag 02/11/07

Bijna heel de dag hebben we ons boven de 3500m grens bevonden met prachtige uitzichten tot gevolg. Aan de kant van de weg zijn de vrouwen de varkens met gasbranders aan het bewerken en ik moet zeggen: als ze dan klaar zijn, zien ze er ten eerste grappig uit en ze zijn nog redelijk lekker uit. Op een prachtig siesta plekje nog even genoten van het niksdoen tot we wakkergeschud werden door een jeep met wel hele harde panfluitmuziek. In Catacocha hebben we een hotelleke gepakt.

dag 115: zaterdag 03/11/07

De grens met Peru overschrijden was zo rustig en kalm dat het zelfs plezant werd. We kwamen er nog twee toffe Amerikanen tegen op Suzuki V-Stroms. Zij reden noordelijk en zeiden dat we Peru heel mooi zouden vinden en gelijk hadden ze... Zo´n 100 km voorbij de grens opteerden we voor 40 km gravel in plaats van 80 km omrijden. Het viel hier meteen op hoeveel armer Peru is dan Ecuador. De gravelweg bracht ons al snel in een woestijnlandschap dat we eerlijk gezegd niet verwacht hadden. Misschien toch eens een toeristenboekske lezen... In Olmos hebben we dan onze eerste nacht in Peru doorgebracht.

dag 116: zondag 04/11/07

Het woestijnlandschap is echt prachtig. Het is alleen spijtig dat de Peruanen ranzigaards zijn. Overal dumpen ze hun vuil. Het was van Mexico geleden dat we dat nog gezien hebben en volgens mij is het hier nog gekker als in Mexico. Toen ik vandaag naast de weg ineens koehoorns zag liggen, hebben we die dingen van voor op de moto gebonden. De Weking moest er eerst even aan wennen, maar mijn enthoustiasme had hem al snel overtuigd. Nu hebben we eindelijk een waardige vervanger voor ons Spa-manneke dat ze in Prince Rupert in Canada gepikt hadden. Toen ik even later de Weking zei dat ikniet wist of hij boven op die grote duin kon geraken, was hij al snel vertrokken en even later stond hij er bovenop, zoals verwacht.

dag 117: maandag 05/11/07

Gelukkige verjaardag vake... Aan de telefoon klonk hij nog rond en gezond, dus kan hij er weer een jaartje tegen...
Vandaag hebben we nog zo´n 12 km gereden tot Chimbote, waar we een rustdagje houden. Het werd dringend tijd om ons huishoudelijk werk nog eens op orde te stellen, dus hebben we ons kleren laten wassen, ons schoenen laten poetsen en ons koffers nog eens uitgekuisd, wat echt heel dringend nodig was.

dag 118: dinsdag 06/11/07

Na onze verdiende rustdag zijn we weer de woestijn ingedoken. Onderweg nog aan het strand gaan kijken met een hoop rode krabben en een paar gigantische dode pelikanen. ´s Avonds hebben we gekampeerd in het nationaal reservaat van Lachay geslapen. Het was een prachtige groene plek midden in de woestijn, echt wonderbaar. De mist maakte het allemaal een beetje spooky, zeker als je weet dat ik net vandaag het gelijknamige boek van Stephen King uitgelezen heb... (jaja, ik kan toch lezen)

dag 119: woensdag 07/11/07

We wilden vanmorgen wachten tot de mist wat was weggetrokken om onze tent te laten drogen, maar toen dat om half 10 nog niet gebeurd was, zijn we toch maar doorgereden met een natte tent. Vandaag moesten we Lima door en de Amerikanen aan de grens hadden ons gewaarschuwd dat dat een hele opgave was, maar al bij al viel het nog mee. Toen we zagen dat het oude centrum precies toch wel de moeite was, hebben we nog even getwijfeld of we er toch zouden inrijden, maar omdat we geen zin hadden in de drukte van een grootstad, hebben we toch besloten om door te rijden. We zijn nog tot in Pisco geraakt. Dit stadje is enorm hard getroffen door de aardbeving van 15 augustus. De meeste mensen wonen hier nu in tenten en bij het bekijken van sommige half vervallen gebouwen, moet je soms even slikken. We hebben dan maar dat ene hotelletje gepakt dat nog heel was...

Terug in Ecuador

dag 112: woensdag 31/10/07

Vanmorgen heeft de Weking de moto gaan ophalen en die zag er ook nog uit zoals tevoren. We zijn er dan maar weer opgestapt om eventjes terug noordelijk te rijden om het monument van de evenaar te bekijken. Dan hebben we terug heel Quito moeten doorkruisen om uiteindelijk in een klein dorpke een hotelleke te nemen. Vandaag hebben we voor de eerste keer, sinds we ze gekocht hadden, onze regenpakjes mogen gebruiken en ze hebben hun vuurdoop doorstaan.

dag 113: donderdag 01/11/07

De mensen worden kleiner, de klederdracht wordt kleurrijker, de lama´s duiken steeds meer op, passen van 3500m worden een gewoonte... Jaja, we zitten echt in de Andes. Maar wij vinden dat niet erg, want het is schoon, schoon, schoon...
Vandaag hebben we goed doorgereden en zijn we in Cañar aanbeland. We zijn gestopt vlak voor een pas van - jaja, weeral - 3600m omdat het er nogal regenachtig uitzag. Het is hier ook goed koud, dus doen we die pas morgenvroeg wel als de zon er - hopelijk - nog een beetje is en het droog is.

Houston, we have a problem! Ze zeggen dat we zot zijn...

dag 107: vrijdag 26/10/07

Vanmorgen vroeg opgestaan om onze vlucht naar Houston te halen. Nog eventjes moeten lopen in Miami, maar dat is goed voor de conditie he... In de luchthaven gekeken wanneer de vlucht van den Dietwin aankwam en dan met ne lekkere mocca frappuchino van de Starbucks in de hand wachten. Ge had den Dietwin zijne kop moeten zien, toen wij ´Hé Dietwin, gelukkige verjaardag´ riepen. Het enige wat er voor ongeveer een minuut uitkwam was: ´Dees kan ni waar zijn.´, maar dat was het dus wel. ´s Avonds hebben we dan op´t gemakske wat bijgebabbeld en kennis gemaakt met de crew bij een lekker wijntje aan´t zwembad.

dag 108: zaterdag 27/10/07

Een lekker ontbijt genomen met alles erop en eraan. Daarna zijn we downtown Houston gaan verkennen met z´n gigantische kantoorgebouwen en kraaknette straten. Nog wat gaan rondhangen in het plaatselijke fun park, maar toen werd het al snel tijd voor den Dietwin om zich klaar te maken voor de terugvlucht naar den Belgique. Om 17.50u was het dan zover. Time to say goodbye. Nog een schoon foto van de crew en weg was het busje. Maar het was plezant...
Den Dietwin heeft met z´n puntenkaart een schoon kamer voor ons gereserveerd met toegang tot de executive lounge. Daar zijn we dan wat gaan rondhangen. Toen we terug op de kamer kwamen, hadden we een berichtje van den Benji. De nieuwe private air crew was gearriveerd en zat aan´t zwembad met het nodige bier. De wijn hebben wij nog bezorgd en zo zijn we dan tot een uur of half 2 blijven hangen. Toen het te koud werd aan het zwembad en zelfs de nodige handdoeken uit de fitnessruimte niet meer hielpen, hebben we ons maar verzet naar de bar van´t hotel.

dag 109: zondag 28/10/07

Weer genoten van het fantastische ontbijt samen met de crew en daarna gaan rondhangen in de gigantische shoppingmall met geïntegreerde schaatspiste. Daarna zijn we naar het Hyatt hotel downtown getrokken, wat den Dietwin voor ons geregeld had. Jaja, slecht is dat niet ze. Zo eens naar Houston komen en al den Dietwin z´n punten opbrassen in luxehotels... gelukkige verjaardag he jongen. Wij zijn toch een fantastisch cadeau he...

dag 110: maandag 29/10/07

Omdat we de taxi en de shuttlebus naar de luchthaven schreeuwend duur vonden, hebben we besloten om gebruik te maken van het openbaar vervoer. Het was een fluitje van een cent, want er vertrok een rechtstreekse bus vlak bij het hotel naar de luchthaven en we waren welgeteld twee dollar kwijt. Omdat het allemaal wat sneller ging dan verwacht, waren we al goed op tijd op de luchthaven. Aan de check in hadden we geluk dat we een madammeke hadden, dat kon nadenken. Wij hadden namelijk de meest gecompliceerde vlucht uit de volledige luchtvaartgeschiedenis volgens mij:
- eerst van Houston naar Dallas
- dan van Dallas naar LA, waar we dan een nachtje mochten blijven
- dan van LA terug naar Miami
- en uiteindelijk van Miami naar Quito
Dat madammeke vroeg of we een reden hadden om naar LA te gaan en toen wij zeiden van niet, heeft zij heel onze vlucht gratis en voor niks veranderd. We mochten ineens naar Miami vliegen, waar we dan de dag nadien de vlucht naar Quito konden nemen.
Een nachtje Miami zagen we wel zitten, dus hebben we dat vrouwke wel duizend keer bedankt om zo vriendelijk te zijn.
Aangekomen in Miami hebben we dan een hotelleke in Miami Beach genomen.

dag 111: dinsdag 30/10/07

Onze vlucht naar Quito ging pas om half 4 in de namiddag, dus hadden we nog wat tijd om rond te slenteren aan Miami Beach. Spijtig dat Horatio niet met z´n Hummer voorbij gescheurd kwam om een of andere misterieuze moord op te lossen. De Weking was met z´n hemdje in ieder geval in volledige Miami Vice stijl, dus het was in orde.
Onze vlucht vertrok, net als de vorige, weer ongelofelijk stipt. Ja, American Airlines is een aanrader als ze niet in een of ander gebouw willen vliegen. En ´s avonds waren we weer in Quito en waren we blij dat al onze spullen er nog stonden zoals we ze achtergelaten hadden.